No squatter in prison!

Ακόμα κι όταν πέφτουμε, θα πέφτουμε στα κεφάλια σας

Μέχρι να σηκωθούμε ξανά…

Στις αρχές του 2017, σύντροφοι και συντρόφισσες προχωρούν στην κατάληψη δύο εγκαταλελειμμένων κτιρίων στο Κουκάκι, το πρώτο στην οδό Ματρόζου και το δεύτερο μερικούς μήνες μετά στην οδό Παναιτωλίου, δημιουργώντας χώρους αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης. Τον Μάρτιο του 2018, η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. θέτει σε εφαρμογή ένα ευρύ σχέδιο εκκενώσεων πολιτικών καταλήψεων και καταλήψεων στέγης, με τις καταλήψεις Ματρόζου και Παναιτωλίου να βρίσκονται στο στόχαστρό της.

Η υπεράσπιση της Ματρόζου κατά την εκκένωση ήταν δυναμική και κατέληξε σε δύο συλλήψεις, ενώ το κτίριο επανακαταλήφθηκε μόλις λίγες μέρες μετά. Την επόμενη χρονιά, με την εκλογή της ΝΔ, ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοΐδης, σε ένα από τα γνωστά του πια επικοινωνιακά παιχνίδια, έστειλε τελεσίγραφο 15 ημερών για την εκκένωση όλων των καταλήψεων και την παράδοσή τους στους «νόμιμους» ιδιοκτήτες τους. Μπροστά στην αποτυχία του να τρομοκρατήσει τους αγωνιζόμενους/-ες προχωρά σε ένα μπαράζ εκκενώσεων με όρους θεάματος. Η ταυτόχρονη εκκένωση των Παναιτωλίου και Ματρόζου σηματοδότησε μια νέα ποιοτική ένταση της καταστολής. Μπάτσοι όλων των υπηρεσιών (από ΔΕΛΤΑδες, ΜΑΤαδες και ασφαλίτες, μέχρι την αντιτρομοκρατική και τα ΕΚΑΜ) δημιούργησαν ένα πραγματικό τηλεοπτικό σόου, με κάμερες να στήνονται μπροστά στις καταλήψεις πριν καν ξεκινήσει η επιχείρηση και ελικόπτερα και drone να πετούν από πάνω. Η εφαρμογή του δόγματος Νομός και τάξη δεν στράφηκε μόνο κατά των καταληψιών και των συγκεντρωμένων αλληλέγγυων, αλλά και κατά των ίδιων των κατοίκων του Κουκακίου, με εισβολή στο σπίτι ενός εξ αυτών.

Οι ποινικές διώξεις που ακολούθησαν είναι εξοντωτικές και παραδειγματικές, καθιστώντας ξεκάθαρο τον πολιτικό χαρακτήρα της δίωξης. Οι συλληφθέντες από την πρώτη εκκένωση της Παναιτωλίου καταδικάζονται σε 12 μήνες πρωτόδικα και οι συλληφθέντες από την πρώτη εκκένωση της Ματρόζου καταδικάζονται σε ποινές από 4 έως 18 μήνες φυλάκιση τελεσίδικα. Η κλιμάκωση όμως ήρθε αργότερα. Από την εκδίκαση σε πρώτο βαθμό της τρίτης εκκένωσης της Ματρόζου το 2020, τα συντρόφια καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε φυλάκιση 6,5 ετών. Η ποινή εντάσσεται στον νέο ΚΠΔ που τη μετατρέπει σε εκτίσιμη και με διαταγή πραγματικής έκτισης, εφαρμόζοντας πρακτικά το δόγμα «φυλακή σημαίνει φυλακή», ενώ η έφεση εκδικάζεται την Πέμπτη 30 Απριλίου 2026. Αυτές οι ποινές δεν είναι τυπικές νομικές αποφάσεις, αλλά στρατηγικές πολιτικές αποφάσεις ενός συστήματος που προσπαθεί να εξοντώσει τον «εσωτερικό εχθρό» και να παραδειγματίσει την υπόλοιπη κοινωνία.

Η στρατηγική αυτή πολιτική επιλογή δεν ξεκινάει και τελειώνει στην περίπτωση των καταλήψεων του Κουκακίου. Το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε διαρκείς και επαναλαμβανόμενες κρίσεις. Στην προσπάθειά του να αναδιαρθρωθεί προκειμένου να επιβιώσει, μετασχηματίζεται συνεχώς προς όλο και πιο σκληρά και απολυταρχικά μοντέλα. Από την πτώση των Δίδυμων Πύργων την 11η Σεπτεμβρίου 2001 οι ΗΠΑ εισάγουν στο νομικό τους οπλοστάσιο τον επιτηδευμένα θολό και ασαφή όρο της «τρομοκρατίας» μέσω του patriot act με τελικό αποτέλεσμα την εισβολή στο Αφγανιστάν, τη λειτουργία του Guantanamo και τη γενικότερη στρατιωτικοποίηση στο εσωτερικό τους. Το συγκεκριμένο δόγμα εξήχθη στα κράτη-συμμάχους της. Έτσι, σύντομα και η ελλάδα – ως άξιο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ – έσπευσε να νομοθετήσει τη δική της εκδοχή «αντιτρομοκρατικού» νομικού πλαισίου, υιοθετώντας αντίστοιχα μέτρα ελέγχου και αναβαθμίζοντας τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της για τις επόμενες δύο δεκαετίες.

Η εξέγερση του 2008 έπειτα από τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου αποτέλεσε ένα ξεκάθαρο σημείο καμπής για τα ελληνικά δεδομένα, αφού έδειξε στο κράτος πως η καταστολή στον δρόμο δεν είναι αρκετή για να αντιμετωπίσει καταστάσεις γενικευμένης κοινωνικής οργής. Η αναβάθμιση της καταστολής έπρεπε να γίνει τόσο με υλικούς όρους, όσο και σε νομικό επίπεδο. Το 2009 ψηφίστηκε ο περίφημος «κουκουλονόμος» (στοχεύοντας αμιγώς τον α/α χώρο) αναβαθμίζοντας τις ποινές για αδικήματα που αφορούσαν πρακτικές μας και τελούνταν με καλυμμένα ή αλλοιωμένα χαρακτηριστικά και δημιουργεί την Ομάδα Δέλτα ως ειδικό σώμα της αστυνομίας για τη διάλυση διαδηλώσεων «με οποιοδήποτε τρόπο». Με την οικονομική κρίση του 2010, το κατασταλτικό οπλοστάσιο διευρύνεται. Από τις στρατιωτικές ασκήσεις καταστολής πλήθους και τις εκατοντάδες κάμερες που τοποθετήθηκαν στο κέντρο της Αθήνας, μέχρι την εμφάνιση των ΕΚΑΜ σε πορείες και την αγορά τεθωρακισμένων αυρών, η κρατική καταστολή συνεχίζει να εντείνεται, με τη στήριξη των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών που αντιμετωπίζουν την ελλάδα ως δοκιμαστικό σωλήνα για την αντιμετώπιση αντίστοιχων κρίσεων.

Το 2015, η αδυναμία των κινημάτων να αποκρούσουν την κρατική-καπιταλιστική επίθεση στην κοινωνία μέσω των μνημονίων, οδήγησε στην εκτόνωση της κοινωνικής οργής στην ανάθεση και την κάλπη. Με την εκλογή της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ τα μνημόνια ενισχύθηκαν και η επίθεση στην κοινωνία -και ειδικότερα στον αναρχικό χώρο και τις δομές του- συνεχίστηκε.

Η πανδημία του COVID-19 που ακολούθησε αποτέλεσε τον καταλύτη για την εδραίωση ενός γενικευμένου μοντέλου ελέγχου, δοκιμασμένου ήδη σε κράτη όπως η Κίνα. Πρωτόγνωρα μέτρα, όπως οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας, οι άδειες εξόδου, η απαγόρευση συνάθροισης άνω των τριών ατόμων και η απαγόρευση συγκέντρωσης σε δημόσιους χώρους κανονικοποιήθηκαν. Η καταστολή πλέον είναι γενικευμένη και δεν στοχεύει μόνο στον εσωτερικό εχθρό, αλλά σε κάθε αντίσταση. Η εξάπλωση της βίας πέρα από τον αναρχικό χώρο, προς την αριστερά, το συνδικαλιστικό κίνημα, τους οπαδούς και τους νέους είναι εμφανής: προληπτικές προσαγωγές πριν από πορείες έξω από τα σπίτια συντρόφων/-ισσών, ανελέητο ξύλο στον σωρό προκειμένου να διαλυθούν συγκεντρώσεις, μαζικές συλλήψεις για νομική και οικονομική εξόντωση διαδηλωτών/-τριών, προφυλακίσεις με κατασκευασμένα κατηγορητήρια, απαγόρευση διαδηλώσεων και συναθροίσεων.

Σήμερα, εν μέσω πολεμικής προετοιμασίας, προσπάθειας ενίσχυσης της «εθνικής ομοψυχίας» και γενικότερης στρατιωτικοποίησης, κάθε φωνή και μνήμη αντίστασης, κάθε ρήγμα στην εθνική συνοχή πρέπει να κατασταλεί. Η υπόθεση της ανακατάληψης της Ματρόζου και οι παραδειγματικές ποινές που επιβλήθηκαν αποτελούν μέρος αυτής της γενικότερης κρατικής στρατηγικής. Η απειλή κάθειρξης 6,5 ετών για την υπεράσπιση μιας κατάληψης, είναι μια προσπάθεια τρομοκράτησης κάθε ανθρώπου που αντιστέκεται στις επιταγές των κυρίαρχων. Για το κράτος και τον καπιταλισμό, η δικαιοσύνη δεν είναι παρά ένα ακόμα εργαλείο ταξικής και κοινωνικής καταστολής. Απέναντί τους συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, με τους όρους και τα μέσα που εμείς επιλέγουμε. Ενάντια τους συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την τελική τους καταστροφή. Σε αυτόν τον αγώνα, κανένας σύντροφος και καμία συντρόφισσα δεν θα μείνει μόνη της στα χέρια αυτού του μηχανισμού.

Ακόμα κι όταν πέφτουμε, θα πέφτουμε στα κεφάλια σας. Μέχρι να σηκωθούμε ξανά…

ΠΕΜΠΤΗ 30/4/2026 ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΜΑΤΡΟΖΟΥ

Αναρχική Συλλογικότητα καθ’ οδόν

Το τελευταίο διάστημα προβήκαμε σε παρεμβάσεις αλληλεγγύης, στην πόλη της Πάτρας, για τον αγώνα τον Προσφυγικών και τον απεργό πείνας Α.Χαντζή, καθώς και με τα συντρόφια που διώκονται για την μαχητική υπεράσπιση της ανακατάληψης Ματρόζου 45.

Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου δημιουργήθηκε το 2017 όταν καταλείφθηκαν τρία κτήρια στις οδούς Ματρόζου, Παναιτωλίου και Αρβάλη και αποτέλεσαν εστία ζωής και αδιάκοπου αγώνα. Ύστερα από το «τελεσίγραφο» του Χρυσοχοΐδη τον Δεκεμβριο 2019 για εγκατάλειψη των καταλήψεων εντός 15 ημερών, η μαχητική υπεράσπιση των κτιρίων της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου (Ματρόζου-Παναιτωλίου-Αρβάλη) απέδειξε ότι οι χώροι του αγώνα δεν παραδίδονται αμαχητί στα χέρια του κράτους. Στις 11 Γενάρη του 2020, τα συντρόφια από την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου μαζί με πλήθος αλληλέγγυου κόσμου προχωρούν στην ανακατάληψη των κτηρίων της Ματρόζου 45 και της Παναιτωλίου 21. Οι καταλήψεις εκκενώνονται ξανά και πραγματοποιούνται συλλήψεις. Τα συλληφθέντα ανέλαβαν συλλογικά την ευθύνη ως καταληψίες και αυτό οδήγησε στην πρωτόδικη καταδίκη τους σε 6,5 χρόνια φυλάκισης με αναστολή ως το εφετείο. Το εφετείο για την υπόθεση έχει οριστεί για τις 30/4 στην Ευελπίδων καθώς οι τέσσερις μπάτσοι μάρτυρες κατηγορίας δεν εμφανίστηκαν τον περασμένο Δεκέμβριο και η δίκη πήρε αναβολή. Στις 5/5 έχει οριστεί η δίκη των αλληλέγγυων στην Ματρόζου.

Σήμερα το κράτος επιτίθεται στη Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λεωφόρου Αλεξάνδρας, αφού από τον Ιούνιο του 2025 χωρίς να έχει προηγηθεί διαβούλευση με τους κατοίκους,η Περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζί με το ΥπουργείοΠολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α., σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας. Η εκκένωση των προσφυγικών συνεπάγεται την εκδίωξη 400 και πλέον ανθρώπων και τη διάλυση μιας πλήρως αυτοοργανωμένης κοινότητας. Η προκήρυξη διαγωνισμούτου έργου αναμένονταν εντός του πρώτου τριμήνου του ‘26,αναφέροντας παράλληλαμε ρητό και ξεκάθαρο τρόποότιτηνεπιχείρηση καταστολής και εκκένωσηςθα αναλάβειτο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Ο Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της κοινότητας Προσφυγικών, διεξάγει απεργία πείνας μέχρι θανάτου από τις 5/2 σε μια προσπάθεια εναντίωσης στα κατασταλτικά σχέδια της περιφέρειας Αττικής.

“Ονομάζομαι Αριστοτέλης Χαντζής. Ως μέλος και κάτοικος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, προχωράω σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου αναγνωρίζοντας σε αυτήν την ενέργεια ένα μέσο αγώνα για την ανάδειξη ενός συλλογικού αγώνα, που στόχο έχει τη διατήρηση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας ως κοινωνικές κατοικίες και ως δομή αλληλεγγύης για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ως μια οργανωμένη κοινότητα αγώνα.

[…] Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί κοινωνική πρόταση απέναντι στον κόσμο της μοναξιάς, της εξατομίκευσης, της ανασφάλειας, της αστεγίας, της ελλιπούς ως και μηδαμινής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης, ασφάλειας, φιλίας, αλληλεγγύης με τους συνανθρώπους μας. Αυτές οι σχέσεις και οι δομές δεν περιορίζονται σε κάποια μέλη αλλά είναι η κοινωνική μας πρόταση για όλη την κοινωνία. Λειτουργούμε αμεσοδημοκρατικά μέσω των εβδομαδιαίων γενικών συνελεύσεων και των ολομελειακών συνεδρίων.”

Σε ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου και στον αγώνα που δίνεται από την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αναρτήσαμε πανό στην οδό Γρ. Λαμπράκη με Παπαδιαμάντη στο Βόλο.

ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΜΑΤΡΟΖΟΥ 45

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης Βόλου

Στο σημερινό δυστοπικό καπιταλιστικό κόσμο που ζούμε, η φτωχοποίηση της κοινωνίας και η απομόνωση όλων μας μέσα στο ανθρωποφαγικό εκμεταλλευτικό σύστημα έχει καταστεί φυσική. Η οικονομική και ηθική μας εξαθλίωση μέσα από την μισθωτή σκλαβιά κάθε άλλο παρά ζωή θυμίζει. Άγχος, ανασφάλεια, κατάθλιψη, ταπείνωση, υπερκόπωση λίγες από τις πολλές πτυχές της άθλιας καθημερινότητας μας. Ένας αργός κοινωνικός θάνατος μπολιασμένος με απάθεια, παθητικότητα και υποταγή. Ο άνθρωπος έχει μετατραπεί σε αριθμό, σε αναλώσιμη παραγωγική μονάδα προς κατανάλωση, απόρριψη και καταστροφή όταν αχρηστέψει. Παγιδευμένοι αριθμοί χωρίς χρόνο και ουσία, χωρίς χαρά, ζώντας σε έναν θόρυβο από υπερκατανάλωση και οθόνες στην ψευδαίσθηση της ψεύτικης ευημερίας. Αυτόν, λοιπόν, τον κόσμο εμείς τον απορρίπτουμε. Επιλέγουμε την συλλογική ζωή,την αντίσταση, την ανυποταξία ,την αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη.

Οι καταλήψεις είναι μία ζωντανή αντιπρόταση στη βαρβαρότητα της κρατικής και καπιταλιστικής κανονικότητας. Όσοι και όσες ζουν και δρουν σε αυτές αποδεικνύουν στην πράξη ότι ένας διαφορετικός κόσμος μπορεί να υπάρξει. Μέσα στις καταλήψεις συζητάμε, κατανοούμε, ζυμωνόμαστε πολιτικά και συνυπάρχουμε. Καλύπτουμε συλλογικά και αυτοοργανωμένα τις ατομικές μας ανάγκες και βοηθάμε στην πράξη ο ένας την άλλη. Η άρνηση του υπάρχοντος γίνεται πράξη δημιουργίας και αντίστασης με φωτεινά παραδείγματα του ανυποχώρητου καταληψιακού κινήματος, την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου και την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών. Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου δημιουργήθηκε το 2017 στην Αθήνα σε τρία εγκαταλελειμμένα σπίτια (Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21, Αρβάλη 3). Μέσα από συλλογική φροντίδα μετατράπηκαν σε ζωντανούς βιώσιμους χώρους στέγης, αλληλεγγύης και αγώνα για περίπου τρία χρόνια. Η κοινότητα ήταν ανοιχτή για όσους είχαν ανάγκη καταφύγιο, συλλογική ζωή και τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης της κοινότητας αλλά και όσοι επιθυμούσαν να αντεπιτεθούν στη σημερινή δυστοπία και κρατική βία την οποία βιώνουμε. Στη Κοινότητα φιλοξενήθηκαν συνελεύσεις και εκδηλώσεις, ενώ λειτουργούσαν και δομές όπως δανειστική βιβλιοθήκη, δημόσια μπάνια και πλυντήρια, καθώς και χαριστικό παζάρι ρούχων. Παράλληλα, η Κοινότητα πήρε μέρος σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες ενάντια στον φασισμό, την πατριαρχία, τον ρατσισμό, τον εξευγενισμό και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων χώρων. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων, τα σπίτια έγιναν στόχος φασιστικών εμπρηστικών επιθέσεων και κρατικών εκκενώσεων, με την αστυνομική βία να επιστρατεύεται επανειλημμένα απέναντι στους καταληψίες και σε όσους στέκονταν αλληλέγγυοι. Τα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου υπερασπίστηκαν και συνεχίζουν να υπερασπίζονται μαχητικά με κάθε δυναμική τα προτάγματά τους, τις αξίες τους, τους δεσμούς τους και τις δομές που δημιούργησαν.

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στην Αθήνα, εδώ και 15 χρόνια είναι μία από τις μεγαλύτερες αυτοοργανωμένες και απελευθερωμένες γειτονιές στην Ευρώπη. Σε 8 οικοδομικά τετράγωνα στην καρδιά της Αθήνας, χτισμένα το 1933 για να στεγάσουν τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής, τα Προσφυγικά αποτελούν έναν χώρο με βαθιά ιστορική και κοινωνική σημασία, καθώς δεν υπήρξαν μόνο τόπος εγκατάστασης και επιβίωσης των ξεριζωμένων, αλλά και σημείο αγώνα, με τους αντάρτες να τα χρησιμοποιούν ως καταφύγιο και οχυρό απέναντι στον ελληνικό και βρετανικό κρατικό στρατό το 1944. Σήμερα έχουν μετατραπεί σε μία υπαρκτή κοινωνική αντιπρόταση συλλογικής αυτοοργάνωσης και κοινοτικής ζωής με πάνω από 400 κατοίκους από 27 διαφορετικές χώρες με 20 διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές θρησκείες, ιδεολογίες, ηλικίες, που ζουν, αγωνίζονται και οργανώνονται μαζί. Με θεμέλια την κοινοκτημοσύνη, την αλληλεγγύη, την αμοιβαία βοήθεια και την οριζοντιότητα, η κοινότητα έχει φιλοξενήσει και σταθεί δίπλα σε χιλιάδες ανθρώπους, προσφέροντας στέγη, τροφή και πολύμορφη στήριξη μέσα από περισσότερες από 20 δομές. Με δέσμευση και συλλογικό όραμα σχεδιάζει και υλοποιεί το δικό της αυτοοργανωμένο και αυτοχρηματοδοτούμενο πλάνο συντήρησης και αποκατάστασης των κτιρίων των Προσφυγικών μαζί με την επιτροπή #saveprosfygika [1] και ομάδα αλληλέγγυων μηχανικών και αρχιτεκτόνων.

Στις 30/4 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό τα συντρόφια μας για τη μαχητική υπεράσπιση των κτιρίων της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου τον Γενάρη του 2020. Η δίωξή τους δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντάσσεται στη συνολικότερη σφοδρή επίθεση του κράτους απέναντι σε κάθε εστία αντίστασης, με στόχο τόσο την πιθανή φυλάκισή τους όσο και την οικονομική τους εξόντωση.

 Την ίδια στιγμή, στο στόχαστρο του κράτους βρίσκεται και η γειτονιά των Κατειλημμένων Προσφυγικών, όπου πίσω από το πρόσχημα της ανέγερσης κοινωνικών κατοικιών επιχειρείται στην πραγματικότητα ο εκτοπισμός 400 ανθρώπων και η διάλυση περισσότερων από 20 κοινωνικών δομών που έχουν ριζώσει μέσα στην Κοινότητα. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της κοινότητας των Προσφυγικών, συνεχίζει από τις 5/2 απεργία πείνας μέχρι θανάτου, αντιστεκόμενος στα κατασταλτικά σχέδια της Περιφέρειας Αττικής και υψώνοντας ένα ανάχωμα αγώνα απέναντι στους κρατικούς σχεδιασμούς. Στεκόμαστε έμπρακτα δίπλα σε όλα τα συντρόφια τα οποία υπερασπίζονται με αποφασιστικότητα και μαχητικότητα τον αγώνα και τα απελευθερωμένα εδάφη του κινήματος. Στηρίζουμε τα επιτακτικά αιτήματα του απεργού πείνας μέχρι θανάτου Αριστοτέλη Χαντζή και δεσμευόμαστε στη συντονισμένη και συνειδητή σύγκρουση με το κράτος και την εξουσία. Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΜΑΤΡΟΖΟΥ 45 ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ

ΣΤΟ ΚΟΥΚΑΚΙ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΙΣΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ

30/04, 09:00 πμ ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ Α.ΧΑΝΤΖΗ ,ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

Συνέλευση Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Καρδίτσας

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ – ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑΣ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ

Στις 11 Γενάρη του 2020 και έπειτα από μία περίοδο αλλεπάλληλων επιθέσεων στα κατειλημμένα εδάφη αγώνα από το κράτος, αγωνιστές και αγωνίστριες από την κοινότητα καταλήψεων Κουκακίου μαζί με πλήθος αλληλέγγυων προχωρούν στην ανακατάληψη των κτιρίων της Ματρόζου 45 και Παναιτωλίου 21. Αφού οι μπάτσοι διέλυσαν τον συγκεντρωμένο κόσμο, επιχείρησαν να εισέλθουν στα ανακατειλημμένα κτήρια. Μετά από πολύωρη προσπάθεια των ΕΚΑΜ να εισέλθουν στην Ματρόζου 45, οι ένστολοι δολοφόνοι συνέλαβαν 5 καταληψίες, μεταξύ των οποίων και μια ανήλικη συντρόφισσα. Ο ακροδεξιός παροξυσμός που ακολούθησε μετά ήταν μοναδικός. Συνδικαλιστές μπάτσοι, φασίστες δικηγόροι, υπουργοί της ΝΔ, ακόμα και ο Πρωθυπουργός βγαίνανε καθημερινά στα κανάλια και ζητούσαν την παραδειγματική τιμωρία των αντιστεκόμενων και την αναβάθμιση των κατηγοριών τους σε κακουργήματα. Έπειτα από σχεδόν 5 χρόνια οι επιθυμίες τους έγιναν πραγματικότητα. Η δικαστική εξουσία σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις επιταγές της πολιτικής εξουσίας αποφάσισε, για τους 4 αγωνιστές πλην της ανήλικης τότε συντρόφισσας, πρωτόδικα, την καταδίκη σε 77 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή με έκτιση ολόκληρης της ποινής με ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι το εφετείο.Η αντίσταση των 5 καταληψιών στη Ματρόζου 45, υπήρξε ένα ακόμα ανάχωμα απέναντι στη διακηρυγμένη κατασταλτική εκστρατεία του κράτους ενάντια στους κατειλημμένους χώρους αγώνα. Το νέο αυτό κύμα εκδήλωσης της πάγιας κρατικής επιθετικότητας ξεκίνησε με την εκκένωση τεσσάρων καταλήψεων στη περιοχή των Εξαρχείων, την εγκατάσταση αστυνομικού στρατού κατοχής στη γειτονιά, τους ξυλοδαρμούς και τους βασανισμούς διαδηλωτών και αγωνιζόμενων ανθρώπων. Συνεχίστηκε με τις εισβολές σε καταλήψεις στέγασης προσφύγων και μεταναστών και τις εκκενώσεις καταλήψεων τόσο στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Σε εκείνη την περίοδο, οι πρωτοβουλίες συγκρότησης ενός μετώπου αγώνα, όσο το δυνατόν πλατύτερου και μαζικότερου, που θα λειτουργούσε ως ανάχωμα στην επέλαση των κατασταλτικών σχεδιασμών, οι μεγάλες αντικατασταλτικές διαδηλώσεις με αποκορύφωμα την πορεία των χιλιάδων αγωνιζόμενων στους δρόμους της Αθήνας στις 14/9/2019, η μεγαλειώδης απάντηση που δόθηκε στο τελεσίγραφο των κρατικών επιτελείων στις 5 και 6 Δεκέμβρη του 2019, καθώς και οι μαχητικές ενέργειες υπεράσπισης των κατειλημμένων δομών δημιούργησαν εμπόδια στον κρατικό κατασταλτικό στρατό, και συνέβαλαν στην προσωρινή αναστολή των κατασταλτικών χτυπημάτων.Η κρατική επιθετικότητα όμως δεν σταμάτησε εκεί. Από το 2020 πλήθος αστυνομικών επιχειρήσεων εκκένωσης κατειλημμένων κτηρίων έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα ενώ πλήθος άλλων κατειλημμένων χώρων μπαίνουν συνεχώς στο στόχαστρο των καταστατικών μηχανισμών, με πρόσφατο παράδειγμα την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών που απειλείται από μια σύμβαση που προβλέπει την εκμετάλλευση και ανάπλαση των κατειλημμένων κτιρίων, αλλά και τις αλλεπάλληλες επιθέσεις και εκκενώσεις κατειλημμένων χώρων εντός των Πανεπιστήμιων, όπως η πρόσφατη κατασταλτική επιχείρηση εναντίον τριών κατειλημμένων στεκιών στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ.Οι καταλήψεις —ως τα πιο ορατά σημεία αναφοράς του αυτοοργανωμένου αγώνα, ως εφαλτήρια της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης και σημεία εδαφικοποίησης των προταγμάτων της μαχητικής αντίστασης, της ταξικής αλληλεγγύης και κοινωνικής αυτοοργάνωσης— δίνουν το σύνθημα μιας διαρκούς σύγκρουσης με τον κόσμο της εξατομίκευσης, της ατομικής ιδιοκτησίας και της υποταγής. Βρίσκονται, έτσι, πάγια στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής, η οποία εφαρμόζει σταθερά και μεθοδευμένα την προληπτική αντιεξεγερτική πολιτική του κράτους.Η επίθεση που δέχονται οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένοι χώροι αγώνα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της επίθεσης στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις συνολικά: από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα σε διαδηλώσεις στα κέντρα των πόλεων και τις μαζικές συλλήψεις αγωνιστών/τριών, την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, μέχρι τη στρατοπέδευση δυνάμεων καταστολής σε πλατείες, πάρκα και λόφους, τη σταθερή πλέον καταπάτηση του κοινωνικού ασύλου των πανεπιστημίων και τις κρατικές σκευωρίες που στήνονται εις βάρος αγωνιστών/τριών από τα κέντρα εξουσίας.Απέναντι στη σαρωτική επέλαση της κρατικής καταστολής που επιχειρεί να εξαλείψει το αναρχικό κίνημα και τις κατειλημμένες εστίες αγώνα, ορθώνονται συνεχώς αναχώματα που δείχνουν πως ο εχθρός δεν είναι ανίκητος. Οι συνεχείς ανακαταλήψεις και η συνεπής υπεράσπιση των αυτοοργανωμένων δομών δημιουργούν διαρκώς αναχώματα στην αυξανόμενη επιθετικότητα των κρατικών επιτελείων και αποδεικνύουν αδιάκοπα πως με όπλα μας την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα και τη συνέπεια, απέναντι στην εξατομίκευση και την ηττοπάθεια, είναι εφικτό να κρατήσουμε τον δρόμο για τη συνολική κοινωνική αντεπίθεση απέναντι στη βαρβαρότητα της εξουσίας ανοιχτό.Από το κατειλημμένο έδαφος της Λέλας Καραγιάννη 37 στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους 5 καταληψίες που υπερασπίστηκαν την κοινότητα τους και τις δομές της, σε όλους τους κατειλημμένους χώρους αγώνα και τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Μπροστά στην κρατική επιθετικότητα, δεν παραδινόμαστε, μαχόμαστε! Με όπλο μας την αλληλεγγύη, θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την οργάνωση της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης, για τη δημιουργία ενός κόσμου ισότητας και ελευθερίας.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ – ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ!

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ

Πέμπτη 30 Απρίλη | 09:00 Δικαστήρια Ευελπίδων

Ανοιχτή Συνέλευση της Κατάληψης Λέλας Καραγιάννη 37