FOR THE APPEAL COURT OF MATROZOU 45

On 30/4, comrades are being tried on appeal for the militant/decisive/resistant defense of the buildings of the Koukaki Squats Community in January 2020, following an adjournment on 2/12/2025. An adjournment was decided by the court after the unprecedented absence of the 4 cops-accusers, aiming to weaken the support gathered around the trial, a rally clearly declaring collective responsibility for the re-squatting of Matrozou. The previous campaign (October-December 2025), through a series of events and interventions, highlighted both the issue of possible imprisonment of the squatters and the necessity of defending squatted grounds. This campaign continues until the final acquittal of our comrades. No state maneuver, such as repeated adjournments, will wear us down.

The Koukaki Squats Community was created in 2017 and consisted of 3 abandoned houses (Matrozou 45, Panaitoliou 21, Arvali 3) which, through collective effort, became habitable again and operated as housing and political squats for about 3 years. The doors of the squatted buildings were open to those who wished to counterattack state violence and injustice, to those needing shelter or the community’s solidarity structures, to those seeking a collective way of living, as well as to the people of the neighborhood. Besides assemblies and the events, the squats hosted a lending library, public showers and laundries, and a clothing exchange bazaar. The Community was involved in struggles for squats, antifascism, political prisoners, against gender-based violence, patriarchy, racism, environmental exploitation, struggles against gentrification, the privatization of Filopappou Hill, the touristification of Koukaki, and more.

During those three years, the houses were targeted by three fascist arson attacks and repeated evictions, with police using every form of violence against the squatters or anyone obstructing state plans. The houses, till today – six years after the last evictions- are left to decay, while the state has initiated their sale to real-estate companies to be turned into expensive luxury apartments in the highly touristic Koukaki neighborhood. The building at Arvali 3 has been sold to an Israeli company, case in point. Residents actively defended the houses during every police invasion (six evictions in total), resulting in prosecutions for their political choices. The upcoming trials are scheduled on 30/03 (Appeal court of Panaitoliou), on 30/4 (Appeal court for Matrozou) and on 5/5 (Trial of supporters at Matrozou). As in previous cases, our comrades will defend their imperatives, their relationships, the struggles fought, and the structures they have created.

The demand for the imprisonment of our comrades came officially and publicly from political authorities. Footage of the eviction flooded the mass media, with calls for “exemplary punishment,” including statements by the Prime Minister K. Mitsotakis and the Minister of Citizen Protection M. Chrisochoidis. The political authorities further intervened in support of the prosecution: less than a month after the fiasco of the arrest of D. Indares, a neighbor of Matrozou 45 who was beaten on his rooftop after the police failed to locate the squatters, the police filed a lawsuit against our comrades. The case was taken up by Plevris’ law firm, along with various other opportunistic lawyers acting as cop defenders. His associate and New Democracy parliamentary candidate, E. Varela, initially attempted to appear as a civil plaintiff against the squatters; however, she was ultimately dismissed from the courtroom. She later lied on a television program about the outcome of the first-instance court, in an attempt to extract political gain from the case. To make matters worse, representatives of the Greek police filed another complaint and lodged a complaint with the prosecutor for not pressing felony charges against the defendants for attempted homicide. The latest development highlighting the state’s hostility toward our comrades is the lawsuit filed last August, accusing them of causing damage to police uniforms and demanding compensation.

Political pressure led the first-instance court to exercise the full rigor of the law, sentencing our comrades to 6.5 years with suspension pending appeal. In another case, two cops who were criminally prosecuted for beating and severely injuring an elderly man were acquitted, as the victim “could not identify exactly who had hit him”. However, in the Koukaki case, the court ultimately convicted our comrades, despite the police being unable to identify any individuals, a decision once again demonstrating the selective stance of the judicial authority.

This specific case is significant because, apart from the repression against squats, the potential imprisonment of our comrades will normalize the strictness of the new penal and correctional code, which has already paved the way for the imprisonment of a broader segment of protesters even with misdemeanor charges. The new penal code, with its overall increase in maximum sentence limits and the simultaneous tightening of conditions for probation or commutation, makes the full or partial serving of a sentence mandatory in many cases. Not only does this make it easier for many people to end up imprisoned, but incarceration itself becomes even harsher, with longer time served, stricter conditions for parole, and cuts to prisoners’ rights to communication and temporary leaves. Combined with the recent anti-immigrant law, the racist dimension of the code is reflected in provisions that criminalize lack of documentation, reinstate deportation as a “security measure,” allow administrative deportation even before a judicial decision is issued, increase fines for lack of documentation, and extend detention periods in immigrant detention centers. It is more than clear that the state’s new penal arsenal increasingly criminalizes practices of survival and resistance, expanding the range of social groups facing imprisonment. Our comrades’ trial for the re-squatting of Matrozou, although technically falling under the provisions of the previous penal code, took place within the temporal and political context of the implementation of the new penal code.

The evictions of the Koukaki Squats’ Community houses were part of an organized plan of state repression against squatted spaces nationwide, aiming to weaken the anarchist movement. The infamous 15-day ultimatum to squatters (“Chrysochoidis’ ultimatum”) to either vacate or legalize all squats in the winter of 2019 fell flat. Re-squatting, new squats, and a wave of solidarity with those defending the grounds of struggle unfolded in the following period. The repressive plan was complemented by laws restricting demonstrations, preventive arrests, and curfews during quarantine, thereby establishing the doctrine of law and order. A doctrine aligned with the notion of “national security,” in the name of which immigrants are killed at the borders. At the same time, prison populations skyrocket under flimsy and fabricated charges (such as the cases of A. Floros, the two volunteer firefighters from Patras, among others). Attacks on squats and whoever struggles for a self-organized non-authoritarian society go hand in hand with the new penal code’s severity and the further devaluation of life (e.g., inflation, precarious employment contracts, 13-hour workdays, restrictions on union rights, student disciplinary actions and expulsions, privatization in health, education, and public transport, housing crisis, transfer of public spaces to private hands, destruction of the natural environment). Squats and their communities remain internal enemies of the state. Against state killings (e.g., Tempi, Pylos), the genocide in Palestine, and interstate interests, we fight for a world without wars, borders, or states. Against killings by cops and bosses (e.g., cases of Violanta factory, Sampanis, Fragkoulis, Manioudakis, Karyotis), we respond with rage, and we fight for a world without divisions and discrimination. These imperatives flourish within squats and reflect another world.
Today, the state is attacking the squatted neighborhood of Prosfygika, using the pretext of constructing social housing to orchestrate the eviction of 400 people and uproot social structures. This squat community, established in 2010, is a vibrant neighborhood of resistance in the city center. Aristotelis Chantzis, resident and member of the Prosfygika community, is on a hunger strike unto death, opposing the repressive plans of the Attica regional government and raising a barrier of resistance against state designs.

Squats address social needs
Squats provide collective solutions to fundamental and seemingly individual needs: housing, electricity, water, food, and clothing. Beyond these, certain spaces host healthcare anti-structures (e.g., the Exarchia Self-Organized Health Structure), production initiatives (e.g., VIO.ME), as well as music studios etc. In these spaces, we strive to create an environment of self-protection against gender-based, racist, and all forms of authoritarian violence. They are living examples of collective expression, self-organization, solidarity, and mutual aid in opposition to the capitalist way of life.

They are means of struggle
They are spaces for organizing political and social struggles and social centers in neighborhoods. They are also tools of struggle for social/political mobilizations, such as squats during major strikes or hunger strikes, solidarity squats for Palestine, university and school squats, squats of production facilities, and land squats against environmental plunder. The radical nature of squats lies in their challenge to private property, which is why, as long as they exist, the authorities will always treat them as illegal.

They realise our values in the present
The principles of equality, horizontality/anti-hierarchy, freedom, solidarity, self-organization, inclusivity, and the fight for a world without exploitation and oppression find space to become reality. In squats, we learn to listen, discuss, compromise, and respect each other. We do not wait for conditions to mature; we take our lives into our own hands, here and now.

Against the violence of law and order, we remain outlaws
Our justice is built in the streets and spaces of struggle not in courtrooms that systematically reproduce sovereignty’s values and perpetuate social and class oppression, daily absolving rapists, politicians, and uniformed murderers. Defending squats is therefore inseparable from their overall political activity. Just as with the Koukaki Squatters’ Community, the repressive targeting of comrades from the Squat of The Biology Department in AUTH and their sentencing to 61 and 41 at first instance, aims to terrorize and set an example for the rest of the squatting movement. The mission of squats in a world where free spaces are increasingly restricted remains more relevant than ever, despite persecution. In defiance of this climate of repression, new squats have opened, re-squattings have taken place, and squatted communities will continue to emerge.
Against the judicial and economic hostage and the threat of imprisonment of our comrades, we defend our choices, our spaces, our principles. Against the deepening of repression and surveillance, we prioritize communities of struggle and solidarity. Against the intensifying misery and introversion/inwardness, we stand on each other’s side. Until the demolishment of all prisons.

WE COLLECTIVELY TAKE RESPONSIBILITY FOR THE RE-SQUATTING OF MATROZOY 45

NO THOUGHT OF SQUATTERS IMPRISONMENT

SOLIDARITY WITH THE KOUKAKI SQUATS COMMUNITY

POWER TO THE FOOD STRIKER A. CHANTZI AND THE STRUGGLE OF SQUATTED PROSFYGIKA

Solidarity assembly with the squatters of Koukaki Community

ΓΙΑ ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΜΑΤΡΟΖΟΥ 45 [+eng]

Στις 30/4 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό συντρόφισσα και σύντροφοι για τη μαχητική υπεράσπιση των κτιρίων της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου το Γενάρη του 2020, ύστερα από αναβολή στις 2/12/2025. Μια αναβολή που αποφασίστηκε από την έδρα μετά την πρωτοφανή απουσία 4 μπάτσων-κατήγορων, η οποία σκοπό είχε να αποδυναμώσει τον κόσμο που συσπειρώθηκε γύρω από τη δίκη δηλώνοντας ξεκάθαρα τη συλλογική ευθύνη για την ανακατάληψη της Ματρόζου. Η προηγούμενη καμπάνια (Οκτώβρης – Δεκέμβρης 2025), μέσα από μια σειρά εκδηλώσεων και παρεμβάσεων άνοιξε το ζήτημα μιας πιθανής φυλάκισης των καταληψιών αλλά και την αναγκαιότητα υπεράσπισης των κατειλημμένων εδαφών. Μια καμπάνια που συνεχίζουμε μέχρι την τελική αθώωση των συντρόφων και των συντροφισσών μας. Καμία κρατική μεθόδευση, όπως οι συνεχόμενες αναβολές, δε θα μας αποδυναμώσει.

Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου δημιουργήθηκε το 2017 και απαρτιζόταν από 3 εγκαταλελειμμένα σπίτια (Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21, Αρβάλη 3), τα οποία με συλλογική δουλειά έγιναν και πάλι βιώσιμα και λειτουργούσαν ως καταλήψεις στέγης και αγώνα για περίπου 3 χρόνια. Οι πόρτες των σπιτιών ήταν ανοιχτές για όσα επιθυμούσαν να αντεπιτεθούν στην κρατική βία και αδικία, όσα χρειάστηκαν καταφύγιο ή είχαν ανάγκη τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης της κοινότητας, σε όσα αναζήτησαν έναν συλλογικό τρόπο ζωής καθώς και στον κόσμο της γειτονιάς. Πέραν των συνελεύσεων και των εκδηλώσεων που φιλοξενήθηκαν, στα σπίτια λειτουργούσε η δομή της δανειστικής βιβλιοθήκης, των δημόσιων μπάνιων και πλυντηρίων και του χαριστικού παζαριού ρούχων. Η Κοινότητα συμμετείχε σε αγώνες για το καταληψιακό, το αντιφασιστικό, για τους/τις πολιτικούς/ες κρατούμενους/ες, ενάντια στην έμφυλη βία, την πατριαρχία, το ρατσισμό, την εκμετάλλευση της φύσης, ενάντια στον εξευγενισμό και την τουριστικοποίση του Κουκακίου, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του λόφου Φιλοπάππου. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια τα σπίτια της Κοινότητας δέχτηκαν 3 εμπρηστικές φασιστικές επιθέσεις αλλά και εκκενώσεις, με την αστυνομία να χρησιμοποιεί κάθε είδους βία εναντίον των καταληψιών ή όποιου άλλου στεκόταν εμπόδιο στα κρατικά σχέδια. Τα συγκεκριμένα σπίτια μέχρι και σήμερα -6 χρόνια μετά τις τελευταίες εκκενώσεις- αφήνονται να σαπίζουν, με το κράτος να έχει δρομολογήσει την πώληση τους σε real estate εταιρίες προκειμένου να μετατραπούν σε πανάκριβα πολυτελή διαμερίσματα στην πλέον τουριστική γειτονιά του Κουκακίου. Σε ότι αφορά την περίπτωση της Αρβάλη 3 πουλήθηκε σε ισραηλινή εταιρεία. Οι κάτοικοι των σπιτιών τα υπερασπίστηκαν ενεργά σε κάθε αστυνομική εισβολή (6 συνολικά εκκενώσεις), με αποτέλεσμα να δικάζονται για τις πολιτικές τους επιλογές. Το επόμενο διάστημα αναμένονται τα τελευταία δικαστήρια εκκενώσεων της κοινότητας (30/03 εφετείο Παναιτωλίου, 30/04 εφετείο Ματρόζου, 5/5 δίκη αλληλέγγυων στην Ματρόζου). Όπως και στα προηγούμενα, έτσι και σε αυτά, τα συντρόφια μας θα υπερασπιστούν τα προτάγματά τους, τις σχέσεις τους, τους αγώνες που έδωσαν και τις δομές που δημιούργησαν.

Η απαίτηση για τη φυλάκιση των συντροφιών μας ήρθε επίσημα και δημόσια από την πολιτική εξουσία. Πλάνα από την εκκένωση κατέκλυσαν τα ΜΜΕ και έγιναν δηλώσεις για “παραδειγματική τιμωρία” των συντροφισσών/συντρόφων, μέχρι και από τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη. Η πολιτική εξουσία ενήργησε επιπρόσθετα προς τη δίωξη: οι μπάτσοι, ούτε ένα μήνα μετά το φιάσκο της σύλληψης του γείτονα της Ματρόζου 45, Ινδαρέ, που ξυλοκοπήθηκε στην ταράτσα του μετά την αποτυχία της αστυνομίας να εντοπίσει τους/τις καταληψίες, έκαναν μήνυση στα συντρόφια μας, με το δικηγορικό γραφείο του Πλεύρη να αναλαμβάνει την υπόθεση μαζί με διάφορους άλλους παρατρεχάμενους δικηγόρους-υπερασπιστές μπάτσων. Η συνεργάτιδά του και υποψήφια βουλευτής της ΝΔ, Βαρελά, ενώ αρχικά προσπάθησε να παραστεί ως πολιτική αγωγή ενάντια στις/στους καταληψίες, εντούτοις αποβλήθηκε από το δικαστήριο. Η ίδια την αμέσως επόμενη ημέρα της δίκης είπε ψέματα σε τηλεοπτική εκπομπή σχετικά με την έκβαση του πρωτόδικου δικαστηρίου, σε μια προσπάθεια άντλησης πολιτικής υπεραξίας από το ζήτημα. Σαν να μην έφταναν αυτά, οι εκπρόσωποι της ελληνικής αστυνομίας έκαναν ξανά μήνυση και διαμαρτυρία προς τον εισαγγελέα επειδή δεν άσκησε δίωξη με κακουργήματα στις/στους κατηγορούμενες/ους, για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Τελευταία εξέλιξη που αναδεικνύει το κρατικό μένος απέναντι στα συντρόφια μας αποτελεί η μήνυση που έγινε τον περασμένο Αύγουστο κατηγορώντας τους για φθορές στις στολές των μπάτσων και απαιτώντας την πληρωμή τους.

Η πολιτική πίεση οδήγησε στην εξάντληση της αυστηρότητας του πρωτόδικου δικαστηρίου, που καταδίκασε τα συντρόφια μας σε 6,5 χρόνια φυλάκισης με αναστολή ως το εφετείο. Σε άλλη υπόθεση, οι δύο από τους μπάτσους που έκαναν μήνυση στα συντρόφια διώχθηκαν ποινικά για τον ξυλοδαρμό και το βαρύ τραυματισμό ενός ηλικιωμένου ανθρώπου, εντούτοις αθωώθηκαν, καθώς ο ίδιος «δεν μπόρεσε να ταυτοποιήσει ποιος ακριβώς τον χτύπησε». Στην περίπτωση του Κουκακίου, η έδρα καταδίκασε τελικά τα συντρόφια μας, παρ΄όλο που οι μπάτσοι δεν μπορούσαν να ταυτοποιήσουν κανένα άτομο για καμία από τις κατηγορίες. Και κάπως έτσι αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά η επιλεκτική στάση της δικαστικής εξουσίας.

Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι σημαντική καθώς, πέραν της καταστολής απέναντι στις καταλήψεις, η πιθανότητα φυλάκισης των συντροφισσών/συντρόφων μας θα κανονικοποιήσει την αυστηρότητα του νέου ποινικού και του νέου σωφρονιστικού κώδικα, ο οποίος ήδη έχει ανοίξει την πόρτα στη φυλάκιση ενός ευρύτερου κομματιού αγωνιστών/τριών ακόμη και για κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Ο νέος ποινικός κώδικας με τη συνολική αύξηση των ανώτατων ορίων των ποινών και την ταυτόχρονη αυστηροποίηση των προϋποθέσεων χορήγησης αναστολής ή εξαγοράς της ποινής, καθιστά σε πολλές περιπτώσεις υποχρεωτική την ολική ή μερική έκτιση της ποινής. Όχι μόνο γίνεται πιο εύκολο το να βρεθούν πολλοί άνθρωποι φυλακισμένοι, αλλά και ο εγκλεισμός στη φυλακή γίνεται ακόμη πιο βάρβαρος, με την αύξηση του πραγματικού χρόνου έκτισης, με αυστηρότερες προϋποθέσεις για την υφ΄όρον απόλυση, περικοπή των δικαιωμάτων επικοινωνίας και αδειών των κρατουμένων. Σε συνδυασμό και με τον πρόσφατο αντιμεταναστευτικό νόμο, η ρατσιστική διάσταση του νέου κώδικα αποτυπώνεται στις διατάξεις που καθιστούν την έλλειψη νομιμοποιητικών εγγράφων μεταναστ(ρι)ών ποινικό αδίκημα, στην επαναφορά της απέλασης αλλοδαπού ως ¨μέτρο ασφάλειας¨, στην διοικητική απέλαση που μπορεί πλέον να πραγματοποιηθεί πριν καν εκδοθεί η δικαστική απόφαση, στην αύξηση του χρηματικού προστίμου για την έλλειψη των εγγράφων και στην παράταση του χρόνου εγκλεισμού μεταναστ(ρι)ών στα κέντρα κράτησης. Είναι παραπάνω από σαφές πως το νέο ποινικό οπλοστάσιο του κράτους ποινικοποιεί όλο και περισσότερες πρακτικές επιβίωσης και αντίστασης και ανοίγει όλο και περισσότερο τη βεντάλια των κοινωνικών ομάδων που θα αντιμετωπίσουν την ποινή της φυλάκισης.Η εκδίκαση της υπόθεσης των συντροφιών μας για την ανακατάληψη της Ματρόζου, παρότι εμπίπτει στις διατάξεις του προηγούμενου ποινικού κώδικα, πραγματοποιήθηκε εντός της χρονικής και πολιτικής συγκυρίας εφαρμογής του νέου.

Οι εκκενώσεις των σπιτιών της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου αποτέλεσαν κομμάτι ενός οργανωμένου σχεδίου καταστολής όλων των κατειλημμένων χώρων ανά την επικράτεια σε μια προσπάθεια αποδυνάμωσης του αναρχικού κινήματος. Η περίφημη διορία 15 ημερών προς τους καταληψίες (“τελεσίγραφο” Χρυσοχοϊδη) για εγκατάλειψη ή νομιμοποίηση όλων των καταλήψεων, τον χειμώνα του 2019 έπεσε στο κενό. Ανακαταλήψεις, νέες καταλήψεις και ένα κύμα αλληλεγγύης προς όσα υπερασπίζονται τα σπίτια του αγώνα ξεδιπλώθηκε το επόμενο διάστημα. Το κατασταλτικό σχέδιο συμπληρώθηκε με το νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, το καθεστώς των προληπτικών προσαγωγών και την απαγόρευση κυκλοφορίας την περίοδο της καραντίνας, εγκαθιδρύοντας έτσι το δόγμα νόμος και τάξη. Ένα δόγμα που ακολουθείται από την έννοια της εθνικής ασφάλειας, στο όνομα της οποίας μετανάστες/τριες δολοφονούνται στα σύνορα ενώ ο πληθυσμός στις φυλακές αυξάνεται κατακόρυφα με έωλα και στημένα κατηγορητήρια (όπως η υπόθεση του Α. Φλώρου, των 2 εθελοντών πυροσβεστών από την Πάτρα και άλλες). Οι επιθέσεις στις καταλήψεις και σε όσα αγωνίζονται για μια αυτοοργανωμένη και ανεξούσια κοινωνία πηγαίνει χέρι χέρι με την αυστηροποίηση του νέου ποινικού κώδικα και την περαιτέρω υποτίμηση της ζωής μας (π.χ. ακρίβεια, ατομικές συμβάσεις εργασίας και 13 ώρες μισθωτής σκλαβιάς/εξόντωσης, περιορισμός συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, πειθαρχικά και διαγραφές φοιτητών/τριων, ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της υγείας, της παιδείας, των ΜΜΜ, στεγαστική κρίση, παράδοση δημόσιων χώρων σε ιδιώτες, καταστροφή φυσικού περιβάλλοντος). Οι καταλήψεις και ο κόσμος που συσπειρώνεται σε αυτές θα αποτελεί πάντα έναν από τους εσωτερικούς εχθρούς του κράτους. Απέναντι στις κρατικές δολοφονίες (π.χ. Τέμπη, Πύλος), στη γενοκτονία της Παλαιστίνης και τα διακρατικά συμφέροντα παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, σύνορα και κράτη. Απέναντι στις δολοφονίες από μπάτσους και αφεντικά (π.χ. υπόθεση Βιολάντα, Σαμπάνη, Φραγκούλη, Μανιουδάκη, Καρυώτη) απαντάμε με οργή και αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις. Προτάγματα τα οποία ανθίζουν μέσα στις καταλήψεις και αντανακλούν έναν άλλο κόσμο.

Σήμερα το κράτος επιτίθεται στη γειτονιά των Προσφυγικών όπου με πρόσχημα την ανέγερση κοινωνικών κατοικιών μεθοδεύει την εκδίωξη 400 ανθρώπων και το ξερίζωμα κοινωνικών δομών. Μια κατειλημμένη κοινότητα που δημιουργήθηκε το 2010 αποτελώντας μια ζωντανή γειτονιά αντίστασης στο κέντρο της πόλης. Ο Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της κοινότητας Προσφυγικών, διεξάγει απεργία πείνας μέχρι θανάτου σε μια προσπάθεια εναντίωσης στα κατασταλτικά σχέδια της περιφέρειας Αττικής υψώνοντας οδόφραγμα αντίστασης στους κρατικούς σχεδιασμούς.

Οι καταλήψεις καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες

Οι καταλήψεις βρίσκουν συλλογικές λύσεις σε βασικές και φαινομενικά ατομικές ανάγκες: στέγη, ρεύμα, νερό, φαγητό και ένδυση. Εκτός αυτών, σε συγκεκριμένους χώρους στεγάζονται από αντιδομές υγείας (βλ. Αυτοοργανωμένη Δομή Υγείας Εξαρχείων) ή παραγωγής (βλ. ΒΙΟΜΕ) μέχρι μουσικά στούντιο κ.ά. Σε αυτούς τους χώρους προσπαθούμε να χτίζουμε ένα περιβάλλον αυτοπροστασίας απέναντι στην έμφυλη, ρατσιστική και κάθε μορφής εξουσιαστική βία. Είναι ζωντανά παραδείγματα υλοποίησης της συλλογικής έκφρασης αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας κόντρα στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής.

είναι μέσα αγώνα

Είναι χώροι οργάνωσης των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων και κοινωνικά κέντρα στις γειτονιές. Είναι όμως και μέσα αγώνα των κοινωνικών/πολιτικών κινητοποιήσεων, όπως οι καταλήψεις σε μεγάλες απεργίες ή απεργίες πείνας, καταλήψεις στο πλαίσιο αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη, πανεπιστημιακές και σχολικές καταλήψεις, καταλήψεις μέσων παραγωγής καθώς και καταλήψεις γης ενάντια στη λεηλασία της φύσης. Η ριζοσπαστικότητα των καταλήψεων έγκειται στο γεγονός ότι αμφισβητούν την ιδιοκτησία και για αυτό, όσο υπάρχουν, η εξουσία θα τις αντιμετωπίζει πάντα ως παράνομες.

και πραγματώνουν τις αξίες μας στο σήμερα

Τα προτάγματα της ισότητας, της οριζοντιότητας/αντιιεραρχίας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της συμπεριληπτικότητας, του αγώνα για έναν άλλο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, βρίσκουν χώρο να γίνουν πραγματικότητα. Στις καταλήψεις μαθαίνουμε να ακούμε, να συζητάμε, να κάνουμε πίσω, να σεβόμαστε το ένα την άλλη. Δεν περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες από μόνες τους, παίρνουμε τις ζωές στα χέρια μας, στο εδώ και στο τώρα.

Απέναντι στη βία του νόμου και της τάξης παραμένουμε άνομοι/ες/α

Η δική μας δικαιοσύνη χτίζεται στους δρόμους και τους χώρους του αγώνα, και όχι στις δικαστικές αίθουσες που αναπαράγουν συστηματικά τις αξίες της κυριαρχίας και συντηρούν την κοινωνική και ταξική καταπίεση, ξεπλένοντας βιαστές, πολιτικούς και ένστολους δολοφόνους καθημερινά. Γι’ αυτό η υπεράσπιση των καταλήψεων δε διαχωρίζεται από τη συνολική πολιτική δραστηριότητά τους. Όπως με την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, έτσι κι η κατασταλτική αντιμετώπιση των συντροφιών από το Στέκι Βιολογικού και η καταδίκη τους σε 61 και σε 41 μήνες πρωτόδικα, έχει ως στόχο την τρομοκρατία και τον παραδειγματισμό ολόκληρου του καταληψιακού κινήματος. Το πρόταγμα των καταλήψεων σε έναν κόσμο που οι ελεύθεροι χώροι περιορίζονται διαρκώς παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ, παρά τις διώξεις. Σε πείσμα του κλίματος καταστολής, έχουν ανοίξει νέες καταλήψεις, έχουν γίνει ανακαταλήψεις, και πάντα θα ξεφυτρώνουν κατειλημμένες κοινότητες.

Απέναντι στη δικαστική και οικονομική ομηρία και το ενδεχόμενο φυλάκισης των συντροφιών μας, υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας, τους χώρους μας, τα προτάγματά μας. Απέναντι στο βάθεμα της καταστολής και της επιτήρησης προτάσσουμε κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης. Απέναντι στην εντεινόμενη μιζέρια και εσωστρέφεια στεκόμαστε με όλους τους τρόπους ο ένας δίπλα στην άλλη. Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής.

ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΜΑΤΡΟΖΟΥ 45

ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ Α.ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

30/04 ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

Συνέλευση αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου

nosquatterinprison.noblogs.org

nosquatterinprison@systemli.org

Απολογιστική συνέλευσης αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου

Το εφετείο της ανακατάληψης της Ματρόζου που ήταν προγραμματισμένο για τις 2/12 αναβλήθηκε για τις 30/4/26 λόγω απουσίας 4 μπάτσων.

Την Πέμπτη 11/12 στις 18:00 στην ΦΕΠΑ, καλούμε τις συνελέυσεις και τις ατομικότητες που συμμετείχαν στην καμπάνια αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου σε ανοιχτή απολογιστική συνέλευση προκειμένου να συζητηθεί το πως πήγε η καμπάνια αλλά και για να αποφασιστεί ο τρόπος που θα συνεχίσουμε εν όψει του εφετείου.

ΚΑΝΕΝΑ(Σ)/ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

συνέλευση αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου

Ενημέρωση από το τριήμερο αλληλεγγύης ενόψει του εφετείου της ανακατάληψης της Ματρόζου 45

Χθες Κυριακή 30/11 ολοκληρώθηκε το τριήμερο της καμπάνιας αλληλεγγύης για την (ανά)κατάληψη της Ματρόζου 45, ενόψει του εφετείου, όπου τα συντρόφια αντιμετωπίζουν βαρύτατες ποινές. Όλες οι εκδηλώσεις του τριημέρου πλαισιώθηκαν και υποστηρίχθηκαν απο πλήθος κόσμου, κάτι που μας κάνει να βαδίζουμε προς την αυριανή μέρα με το ηθικό ψηλά, γνωρίζοντας πως τίποτα δεν τελειώνει – ο αγώνας συνεχίζεται.

Από το λάιβ της Παρασκευής που, παρά το κλεισιμο της ΑΣΣΟΕ και την αλλαγή χώρου, πραγματοποιήθηκε κανονικά συγκεντρώνοντας πολύ κόσμο, μεχρι την πορεία του Σαββάτου στη γειτονιά του Κουκακίου – με συμμετοχή πάνω από 400 ατόμων – που αμφισβητησε έμπρακτα τη μπατσοκρατια, ως και την κατάμεστη εκδήλωση της Κυριακής στο πάρκο Ναυαρίνου όπου τοποθετήθηκαν καταληψίες απ’ όλη την Ελλαδα, το τριήμερο ήταν γεμάτο παλμό και σινιάλα αλληλεγγύης.

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τα Χρονικά Δυστοπίας που ανέλαβαν το οργανωτικό κομμάτι των λάιβ, συνεισφέροντας σημαντική ενέργεια στη διοργάνωση του τριημέρου, όλες τις καταλήψεις που τοποθετήθηκαν στην εκδήλωση της Κυριακής, το πάρκο Ναυαρίνου για την παραχώρηση του χώρου, και φυσικά όλα τα συντρόφια και τις συλλογικότητες που στήριξαν είτε οργανωτικά είτε με την παρουσία τους την πορεία και τις εκδηλώσεις.

Ραντεβού αύριο Τρίτη 2/12 στα δικαστήρια Ευελπίδων, κτίριο 8, αίθουσα 2, στις 9 πμ.

ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ !

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΜΑΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου