Ακόμα κι όταν πέφτουμε, θα πέφτουμε στα κεφάλια σας
Μέχρι να σηκωθούμε ξανά…
Στις αρχές του 2017, σύντροφοι και συντρόφισσες προχωρούν στην κατάληψη δύο εγκαταλελειμμένων κτιρίων στο Κουκάκι, το πρώτο στην οδό Ματρόζου και το δεύτερο μερικούς μήνες μετά στην οδό Παναιτωλίου, δημιουργώντας χώρους αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης. Τον Μάρτιο του 2018, η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. θέτει σε εφαρμογή ένα ευρύ σχέδιο εκκενώσεων πολιτικών καταλήψεων και καταλήψεων στέγης, με τις καταλήψεις Ματρόζου και Παναιτωλίου να βρίσκονται στο στόχαστρό της.
Η υπεράσπιση της Ματρόζου κατά την εκκένωση ήταν δυναμική και κατέληξε σε δύο συλλήψεις, ενώ το κτίριο επανακαταλήφθηκε μόλις λίγες μέρες μετά. Την επόμενη χρονιά, με την εκλογή της ΝΔ, ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοΐδης, σε ένα από τα γνωστά του πια επικοινωνιακά παιχνίδια, έστειλε τελεσίγραφο 15 ημερών για την εκκένωση όλων των καταλήψεων και την παράδοσή τους στους «νόμιμους» ιδιοκτήτες τους. Μπροστά στην αποτυχία του να τρομοκρατήσει τους αγωνιζόμενους/-ες προχωρά σε ένα μπαράζ εκκενώσεων με όρους θεάματος. Η ταυτόχρονη εκκένωση των Παναιτωλίου και Ματρόζου σηματοδότησε μια νέα ποιοτική ένταση της καταστολής. Μπάτσοι όλων των υπηρεσιών (από ΔΕΛΤΑδες, ΜΑΤαδες και ασφαλίτες, μέχρι την αντιτρομοκρατική και τα ΕΚΑΜ) δημιούργησαν ένα πραγματικό τηλεοπτικό σόου, με κάμερες να στήνονται μπροστά στις καταλήψεις πριν καν ξεκινήσει η επιχείρηση και ελικόπτερα και drone να πετούν από πάνω. Η εφαρμογή του δόγματος Νομός και τάξη δεν στράφηκε μόνο κατά των καταληψιών και των συγκεντρωμένων αλληλέγγυων, αλλά και κατά των ίδιων των κατοίκων του Κουκακίου, με εισβολή στο σπίτι ενός εξ αυτών.
Οι ποινικές διώξεις που ακολούθησαν είναι εξοντωτικές και παραδειγματικές, καθιστώντας ξεκάθαρο τον πολιτικό χαρακτήρα της δίωξης. Οι συλληφθέντες από την πρώτη εκκένωση της Παναιτωλίου καταδικάζονται σε 12 μήνες πρωτόδικα και οι συλληφθέντες από την πρώτη εκκένωση της Ματρόζου καταδικάζονται σε ποινές από 4 έως 18 μήνες φυλάκιση τελεσίδικα. Η κλιμάκωση όμως ήρθε αργότερα. Από την εκδίκαση σε πρώτο βαθμό της τρίτης εκκένωσης της Ματρόζου το 2020, τα συντρόφια καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε φυλάκιση 6,5 ετών. Η ποινή εντάσσεται στον νέο ΚΠΔ που τη μετατρέπει σε εκτίσιμη και με διαταγή πραγματικής έκτισης, εφαρμόζοντας πρακτικά το δόγμα «φυλακή σημαίνει φυλακή», ενώ η έφεση εκδικάζεται την Πέμπτη 30 Απριλίου 2026. Αυτές οι ποινές δεν είναι τυπικές νομικές αποφάσεις, αλλά στρατηγικές πολιτικές αποφάσεις ενός συστήματος που προσπαθεί να εξοντώσει τον «εσωτερικό εχθρό» και να παραδειγματίσει την υπόλοιπη κοινωνία.
Η στρατηγική αυτή πολιτική επιλογή δεν ξεκινάει και τελειώνει στην περίπτωση των καταλήψεων του Κουκακίου. Το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε διαρκείς και επαναλαμβανόμενες κρίσεις. Στην προσπάθειά του να αναδιαρθρωθεί προκειμένου να επιβιώσει, μετασχηματίζεται συνεχώς προς όλο και πιο σκληρά και απολυταρχικά μοντέλα. Από την πτώση των Δίδυμων Πύργων την 11η Σεπτεμβρίου 2001 οι ΗΠΑ εισάγουν στο νομικό τους οπλοστάσιο τον επιτηδευμένα θολό και ασαφή όρο της «τρομοκρατίας» μέσω του patriot act με τελικό αποτέλεσμα την εισβολή στο Αφγανιστάν, τη λειτουργία του Guantanamo και τη γενικότερη στρατιωτικοποίηση στο εσωτερικό τους. Το συγκεκριμένο δόγμα εξήχθη στα κράτη-συμμάχους της. Έτσι, σύντομα και η ελλάδα – ως άξιο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ – έσπευσε να νομοθετήσει τη δική της εκδοχή «αντιτρομοκρατικού» νομικού πλαισίου, υιοθετώντας αντίστοιχα μέτρα ελέγχου και αναβαθμίζοντας τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της για τις επόμενες δύο δεκαετίες.
Η εξέγερση του 2008 έπειτα από τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου αποτέλεσε ένα ξεκάθαρο σημείο καμπής για τα ελληνικά δεδομένα, αφού έδειξε στο κράτος πως η καταστολή στον δρόμο δεν είναι αρκετή για να αντιμετωπίσει καταστάσεις γενικευμένης κοινωνικής οργής. Η αναβάθμιση της καταστολής έπρεπε να γίνει τόσο με υλικούς όρους, όσο και σε νομικό επίπεδο. Το 2009 ψηφίστηκε ο περίφημος «κουκουλονόμος» (στοχεύοντας αμιγώς τον α/α χώρο) αναβαθμίζοντας τις ποινές για αδικήματα που αφορούσαν πρακτικές μας και τελούνταν με καλυμμένα ή αλλοιωμένα χαρακτηριστικά και δημιουργεί την Ομάδα Δέλτα ως ειδικό σώμα της αστυνομίας για τη διάλυση διαδηλώσεων «με οποιοδήποτε τρόπο». Με την οικονομική κρίση του 2010, το κατασταλτικό οπλοστάσιο διευρύνεται. Από τις στρατιωτικές ασκήσεις καταστολής πλήθους και τις εκατοντάδες κάμερες που τοποθετήθηκαν στο κέντρο της Αθήνας, μέχρι την εμφάνιση των ΕΚΑΜ σε πορείες και την αγορά τεθωρακισμένων αυρών, η κρατική καταστολή συνεχίζει να εντείνεται, με τη στήριξη των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών που αντιμετωπίζουν την ελλάδα ως δοκιμαστικό σωλήνα για την αντιμετώπιση αντίστοιχων κρίσεων.
Το 2015, η αδυναμία των κινημάτων να αποκρούσουν την κρατική-καπιταλιστική επίθεση στην κοινωνία μέσω των μνημονίων, οδήγησε στην εκτόνωση της κοινωνικής οργής στην ανάθεση και την κάλπη. Με την εκλογή της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ τα μνημόνια ενισχύθηκαν και η επίθεση στην κοινωνία -και ειδικότερα στον αναρχικό χώρο και τις δομές του- συνεχίστηκε.
Η πανδημία του COVID-19 που ακολούθησε αποτέλεσε τον καταλύτη για την εδραίωση ενός γενικευμένου μοντέλου ελέγχου, δοκιμασμένου ήδη σε κράτη όπως η Κίνα. Πρωτόγνωρα μέτρα, όπως οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας, οι άδειες εξόδου, η απαγόρευση συνάθροισης άνω των τριών ατόμων και η απαγόρευση συγκέντρωσης σε δημόσιους χώρους κανονικοποιήθηκαν. Η καταστολή πλέον είναι γενικευμένη και δεν στοχεύει μόνο στον εσωτερικό εχθρό, αλλά σε κάθε αντίσταση. Η εξάπλωση της βίας πέρα από τον αναρχικό χώρο, προς την αριστερά, το συνδικαλιστικό κίνημα, τους οπαδούς και τους νέους είναι εμφανής: προληπτικές προσαγωγές πριν από πορείες έξω από τα σπίτια συντρόφων/-ισσών, ανελέητο ξύλο στον σωρό προκειμένου να διαλυθούν συγκεντρώσεις, μαζικές συλλήψεις για νομική και οικονομική εξόντωση διαδηλωτών/-τριών, προφυλακίσεις με κατασκευασμένα κατηγορητήρια, απαγόρευση διαδηλώσεων και συναθροίσεων.
Σήμερα, εν μέσω πολεμικής προετοιμασίας, προσπάθειας ενίσχυσης της «εθνικής ομοψυχίας» και γενικότερης στρατιωτικοποίησης, κάθε φωνή και μνήμη αντίστασης, κάθε ρήγμα στην εθνική συνοχή πρέπει να κατασταλεί. Η υπόθεση της ανακατάληψης της Ματρόζου και οι παραδειγματικές ποινές που επιβλήθηκαν αποτελούν μέρος αυτής της γενικότερης κρατικής στρατηγικής. Η απειλή κάθειρξης 6,5 ετών για την υπεράσπιση μιας κατάληψης, είναι μια προσπάθεια τρομοκράτησης κάθε ανθρώπου που αντιστέκεται στις επιταγές των κυρίαρχων. Για το κράτος και τον καπιταλισμό, η δικαιοσύνη δεν είναι παρά ένα ακόμα εργαλείο ταξικής και κοινωνικής καταστολής. Απέναντί τους συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, με τους όρους και τα μέσα που εμείς επιλέγουμε. Ενάντια τους συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την τελική τους καταστροφή. Σε αυτόν τον αγώνα, κανένας σύντροφος και καμία συντρόφισσα δεν θα μείνει μόνη της στα χέρια αυτού του μηχανισμού.
Ακόμα κι όταν πέφτουμε, θα πέφτουμε στα κεφάλια σας. Μέχρι να σηκωθούμε ξανά…
ΠΕΜΠΤΗ 30/4/2026 ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΜΑΤΡΟΖΟΥ
Αναρχική Συλλογικότητα καθ’ οδόν
