Στις 17 Νοέμβρη αποφασίσαμε να σπάσουμε την νεκρική σιγή της πόλης καταστρέφοντας κάποια απ’ τα σύμβολα του σύγχρονου καπιταλισμού. Συγκεκριμένα 2 ΑΤΜ: 1 της NRG (πρώην Πειραιώς) στο τζαμί και 1 της Εθνικής στην Χ. Κάτσαρη.
Αφιερώνουμε την δράση μας στα διωκόμενα συντρόφια της Κατάληψης Ματρόζου 45 που απειλούνται με 6,5 χρόνια φυλάκισης. Καμία φυλάκιση καταληψιών και αναρχικών αγωνιστών δεν θα μείνει αναπάντητη.
ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑΣ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ
ΛΥΣΣΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΒΙΑ ΝΑ ΣΠΕΙΡΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥΣΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ
Οι καταλήψεις και κάθε αυτοοργανωμένο εγχείρημα είναι εστίες αντίστασης και αγώνα ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση, αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Κόσμοι που δοκιμάζονται νέες σχέσεις και μορφές συλλογικής συνύπαρξης και σύμπραξης, στη βάση της ελευθερίας, της αμοιβαιότητας, της αλληλεγγύης. Κόσμοι κριτικής σκέψης και δημιουργικότητας που συνιστούν το λάθος στην κυριαρχική εξίσωση χειραγώγησης, πειθάρχησης και υποταγής. Κόσμοι που συναντιούνται σε πεδία αλληλεπίδρασης στη βάση της συμφωνίας και κοινής επιδίωξης για σύγκρουση και ρήξη με τον κυρίαρχο κόσμο. Αυτόν της ασφυξίας, των επίπλαστων διαχωρισμών, της ιεραρχίας, της ιδιοκτησίας κρατικής ή ατομικής. Γι’ αυτό και βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο της καταστολής.
ΚΡΑΤΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ, ΜΠΑΤΣΟΙ, ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ, ΔΙΚΑΣΤΕΣ
ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ ΤΗΣ ΜΑΤΡΟΖΟΥ 45
Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου (Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21, Αρβάλη 3), στα 3 χρόνια λειτουργίας της (2017-2020) αποτέλεσε ένα τέτοιο εγχείρημα. Η ανακατάληψη των κτιρίων τον Γενάρη του 2020 και οι ταυτόχρονες συγκεντρώσεις αλληλεγγύης έξω από αυτά, έγιναν σε μια περίοδο που το κράτος είχε εξαπολύσει, από τον Αύγουστο του 2019, μια εκστρατεία διαδοχικών εκκενώσεων μεταναστευτικών, πολιτικών και στεγαστικών καταλήψεων. Η δυναμική υπεράσπιση της Ματρόζου 45 από τις/τους καταληψίες αποτέλεσε το φράγμα που αναχαίτισε εκείνη την περίοδο την κατασταλτική εκστρατεία, η οποία συνοδευόταν εξίσου από εκτεταμένη μιντιακή προπαγάνδα και υπουργικά τελεσίγραφα για την παράδοση των καταλήψεων.
Στη δίκη που έγινε σε πρώτο βαθμό τα συντρόφια καταδικάστηκαν σε 6,5 χρόνια φυλάκισης (εκτίσιμη ποινή), με αναστολή μέχρι το εφετείο, το οποίο ξεκινάει στις 2/12/2025, στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων.
Οι καταλήψεις… δεν είναι μόνο αυτό που βλέπεις, είναι ό,τι δεν έχουν γίνει ακόμα μέσα τους σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος είναι ό,τι πρέπει να γίνουν, όσο κι αν οι εχθροί απαγορεύουν…
Ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στην κοινότητα καταλήψεων Κουκακίου και τα συντρόφια που υπερασπίστηκαν μαχητικά την Ματρόζου 45 αναρτήσαμε πανό στην γέφυρα της Βεΐκου, στο Γαλάτσι, για την προπαγάνδιση της υπόθεσης. Καλούμε στο εφετείο της κατάληψης Ματρόζου 45, Τρίτη 2/12, δικαστήρια Ευελπίδων και στηρίζουμε την πορεία αλληλεγγύης Σάββατο 29/11, 13.00, Πλατεία Μερκούρη, Πετράλωνα.
ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ AIRBNB
Στις 18/12/19 εκκενώνονται τα τρία σπίτια που συνιστούσαν την κοινότητα καταλήψεων κουκακίου. Η Ματρόζου 45, η Αρβάλη 3 και η Παναιτωλίου 21. Έναν μήνα μετά, οι καταληψίες επιστρέφουν για να ανακαταλάβουν τα σπίτια τους με πλήθος αλληλέγγυων να συγκεντρώνεται απ’ έξω. Σύντομα κάνει την εμφάνιση του ο γνωστός συρφετός της ελας, με πάνοπλους μπάτσους όλων των ομάδων, αρχικά να επιτίθενται στις συγκεντρώσεις και έπειτα να περικυκλώνουν τα κτίρια. 1 ώρα μετά και ενώ οι μπάτσοι έχουν φάει στο κεφάλι ό,τι μπορούσε να ξηλωθεί μέσα από το σπίτι, καταφέρνουν να βγάλουν έξω τα συντρόφια που ανακατέλαβαν την Ματρόζου 45. Τα 4 συντρόφια πλην της ανήλικης τότε συντρόφισσας που η δίκη της διαχωρίστηκε, καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε εκτόσ ποινή 77 μηνών αναστάλσιμη μέχρι το εφετείο, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 2/12/25. Το χρονικό πλαίσιο των εκκενώσεων της κοινότητας καταλήψεων κουκακίου εντάσσεται σε μια περίοδο πολιτικής κατασταλτικής επίθεσης στους κατειλημμένους χώρους με τον Χρυσοχοΐδη να εξαγγέλει τότε το τελεσίγραφο των 15 ημερών προς τους καταληψίες, με σκοπό να αποχωρήσουν από τις καταλήψεις. Η δυναμική απάντηση που δόθηκε από τα συντρόφια που υπερασπίστηκαν τα σπίτια τους και την ίδια τους την κοινότητα, πέρα από το ότι αναχαίτισε τα σχέδια του κρατικού μηχανισμού να καταπνίξει τις καταλήψεις, λειτούργησε ενδυναμωτικά για τις υπόλοιπες καταληψίες ώστε να συνεχίσουν και έδωσε νέα δυναμική στην υπεράσπιση των σπιτιών του αγώνα. Έξι χρόνια έχουν περάσει από τότε, έξι χρόνια που η δημόσια σφαίρα συνεχώς συρρικνώνεται, που όλα φαντάζουν αναλώσιμα μπροστά στην προέλαση της ανάπτυξης και του κεφαλαίου και που οι ώρες της μέρας μοιάζουν συνεχώς να λιγοστεύουν.
Έξι χρόνια μετά στηρίζουμε και στεκόμαστε αλληλέγγυα στα συντρόφια που υπερασπίστηκαν την κοινότητα, τις σχέσεις , τις ιδέες και τις ζωές τους .
Η αλληλεγγύη είναι μεταδοτική
Η αλληλεγγύη ως πολιτική αξία και πρόταγμα καλλιεργείται, αναπαράγεται και μεταδίδεται μέσα από τη συλλογικοποίηση των ζωών μας. Ένα εργαλείο στην κατεύθυνση αυτής της συλλογικοποίησης αποτελούν και οι καταλήψεις. Κόντρα στον ατομικιστικό τρόπο ζωής που πλασάρεται στη νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα ως μοναδική λύση για την οικονομική ευημερία, την επαγγελματική ανέλιξη, την “καλή ζωή”, εμείς επιλέγουμε να αντιστεκόμαστε στην εξατομίκευση των ζωών μας. Γιατί αυτό το μοντέλο ζωής που πλασάρεται ως καλύτερο, αναγνωρίζουμε πως βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου και φύσης. Αυτό το μοντέλο ζωής απορρίπτει όλους τους ανθρώπους που δεν αναγνωρίζονται ως “πολίτες”, όπως είναι οι άνθρωποι που ζουν σε κέντρα κράτησης και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, καθώς και τους ανθρώπους που υφίστανται έμφυλες/ταξικές/φυλετικές διακρίσεις. Η μόνη ζωή που επιθυμούμε απαντάει στα καθημερινά μας προβλήματα με όρους συλλογικούς, μέσα από οριζόντιες διαδικασίες και συνύπαρξη, δύσκολες και κουραστικές διεργασίες που όμως γίνονται παιχνίδι, όταν τις κάνουμε για μας μαζί με ανθρώπους που νοιαζόμαστε και αγαπάμε. Η ευτυχία δηλαδή για μας, συντελείται όταν παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. H ζωή αυτή εδαφικοποιείται σε απελευθερωμένους χώρους που στήνουμε ως ανάχωμα στην επιβεβλημένη πραγματικότητα. Κόντρα στην εξατομίκευση, μέσα στις καταλήψεις μαθαίνουμε πρώτα απ’ όλα να καταρρίπτουμε εμάς τις ίδιες, να μοιραζόμαστε τις επιθυμίες μας και τις φρίκες μας, να επικοινωνούμε τα όρια μας, θέτοντας τα ή και ξεπερνώντας τα ανάλογα με τη συνθήκη. Να ζούμε με λίγα λόγια μαζί, δίνοντας ως απάντηση στο ανθρώπινο υπαρξιακό ερώτημα τη συλλογική εμπειρία. Αν υπάρχει κάτι που μαθαίνουμε στους απελευθερωμένους χώρους είναι πως η συλλογική ζωή είναι όχι μόνο εφικτή αλλα και ικανή να μας προσφέρει ακριβώς αυτά που η εξατομικευμένη ρουτίνα της καθημερινής ζωής δεν θα μπορέσει ποτέ. Οι συλλογικές διαδικασίες ως απόρροια των πολιτικών προταγμάτων μας, είναι η ρίζα που κάνει τα όνειρα μας να ανθίσουν.Οπότε οι καταλήψεις είναι χώροι που συναντιόμαστε και οργανωνόμαστε ώστε να δώσουμε απάντηση ενάντια στην κανονικοποιημένη πραγματικότητα που θέτει το κράτος, το κεφάλαιο και η πατριαρχία . Είναι χώροι όπου η ιδέα της αλληλεγγύης αναπτύσσεται ως εργαλείο με το οποίο συναντάμε και επεκτείνουμε τους κύκλους μας. Γι’ αυτό, δεν είναι τόσο η “παρανομία” που χαρακτηρίζει την κατάληψη ενός εγκαταλειμένου κτίριου αυτή που ενεργοποιεί τον κρατικό μηχανισμό για μια ενδεχόμενη επιχείρηση εκκένωσης. Είναι περισσότερο ο φόβος πως η αντιπρόταση της κοινότητας που παραθέτουμε, ξεπερνάει ό,τι το κράτος έχει να προσφέρει. Η αλληλεγγύη βλέπετε είναι μεταδοτική. Γιατί όμως επιλέγουμε να δομούμε τις κοινότητες μας μέσα σε καταλήψεις, έξω δηλαδή από τον κόσμο της ιδιοκτησίας;
Η αδιαμεσολάβητη θαλπωρή του “κενού” χώρου
Επιβιώνουμε σε μια πόλη στην οποία όπου σταθείς και όπου βρεθείς οι σχέσεις σου με τους ανθρώπους, η επαφή σου με τα αντικείμενα, οι σκέψεις σου οι ίδιες, όλα διαμεσολαβούνται από το κεφάλαιο και τις σχέσεις εξουσίας που παράγει. Και αυτό γίνεται όλο και πιο ολοκληρωτικό όσο αναπτύσσεται ο καπιταλισμός και οι τεχνολογίες του. Η ζωή σου απόλυτα καθορισμένη κι εσύ την ακολουθείς. Ο καπιταλιστικός τρόπος αναπαραγωγής σιχαίνεται την τυχαιότητα, καθε τόπος που δεν συντελείται κάποια οικονομική συνδιαλλαγή αποτελεί “κενό” χώρο και διατίθεται ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ανάπτυξη και εκμετάλλευση. Όταν όλα βασίζονται στις λογικές της ιδιοκτησίας, της οικονομικής συναλλαγής και της διαμεσολάβησης του καπιταλισμού μέσα στις σχέσεις μας, κανένας “κενός” χώρος δεν είναι αποδεκτός. Κάπως έτσι καταλήγουμε σε βουνά που δεν είναι βουνά αλλα αιολικά πάρκα, σε ποτάμια που δεν είναι ποτάμια αλλά υδροηλεκτρικά εργοστάσια, σε θάλασσες που δεν είναι θάλασσες αλλά ιχθυοκαλλιέργιες (παγιδευμένων από τα γεννοφάσκια τους ψαριών) και φυσικά σε πάρκα που δεν είναι πάρκα αλλά εν δυνάμει πάρκινγκ και σε πλατείες που δεν είναι πλατείες αλλά χώρος για τραπεζοκαθίσματα ολόιδιων μεταξύ τους μαγαζιών ή στην καλύτερη εργοτάξια μετρό. Έχουν και οικολογικό αίσθημα πανάθεμά τους και πρέπει να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε τα εμπορευμ… οι άνθρωποι τέλος πάντων που κινούνται μέσα στην πόλη, να γίνονται ακόμα περισσότεροι, να κινούνται ακόμα αποδοτικότερα και να βλέπουν το φως της μέρας ακόμα λιγότερο. Ο ήλιος τους πειράζει τους ανθρώπους, τους κάνει απρόβλεπτους. Όλη αυτή η λογική εκκινεί σίγουρα από την επιθυμία του καπιταλισμού για οικονομική ανάπτυξη αλλά ταυτόχρονα προσφέρει και κάτι ακόμα ιδιαίτερα χρήσιμο για τον κόσμο της εξουσίας. Διαμορφώνει μέσα στην πόλη μια συνθήκη όπου η κάθε μας κίνηση είναι προβλέψιμη. Το τι βλέπουμε, το τι καταναλώνουμε, το τι συζητάμε, το με ποιους βρισκόμαστε όλα είναι προδιαμορφωμένα με τα κατάλληλα logistics. Από την άλλη σε ένα “κενό” χώρο, εισχωρώντας εντός του πέφτει πάνω σου η ευθύνη να τον διαμορφώσεις και να σκαρώσεις τους κανόνες και τις δυνατότητες που σου αναλογούν. Το κράτος σιχαίνεται οτιδήποτε ξεφεύγει από τον έλεγχο του, μισεί λοιπόν τους “κενούς χώρους” όσο αυτοί παραμένουν κενοί. Εμείς από την άλλη τους λατρεύουμε, ένας “κενός” χώρος είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να θέσουμε επι τάπητος τα αντιεξουσιαστικά και αυτοοργανωμένα μας αντανακλαστικά, να αμφισβητήσουμε έμπρακτα τον νόμο της ιδιοκτησίας που αποτελεί τροχοπέδη ολόκληρης της καπιταλιστικής αναπαραγωγής,καθώς και του υποκριτικού αφηγήματος περι δυνατότητας για οικονομική ανέλιξη -λες και όλα έχουμε τις ίδιες ευκαιρίες στη ζωή. Είναι μέσα σε “κενούς” χώρους όπως οι πλατείες, τα πάρκα και τα άδεια σπίτια όπου βρίσκουμε την ευκαιρία να ξεφύγουμε από την ασφυκτική διαμεσολάβηση του κεφαλαίου και του κράτους και να ορίσουμε τις ζωές μας μόνες μας. Να βγούμε έξω από μία πραγματικότητα που η κάθε μας κίνηση και σκέψη είναι προβλέψιμη και να σηκώσουμε την ευθύνη των υπάρξεων μας.
Αυτή η διαδικασία μόνο εύκολη δεν είναι, μη γελιόμαστε, από τη στιγμή που γεννιόμαστε μαθαίνουμε να ζούμε στη βάση του ετεροκαθορισμού και των έτοιμων λύσεων, στη βάση της αυτοματοποίησης και της ευκολίας, εθιζόμαστε σε αυτό και είναι πραγματικά δύσκολο να το διαρρήξουμε. Να ξεβολευτούμε δηλαδή και να αμφισβητήσουμε στην πράξη τα όποια προνόμια μας έχουν αποδοθεί.Το κάνουμε όμως επειδή διαισθανόμαστε την ανάγκη, επειδή δεν μας αρκεί η ζωή που μας επιβάλλουν , επειδή τίποτα δεν συγκρίνεται με το να συνδέεσαι με τα πλάσματα γύρω σου σε έναν “κενό” χώρο, γιατί αυτός ο χώρος που υπάρχουμε μαζί, τελικά μόνο κενός δεν είναι, απλά χρειάζεται να διαισθανθείς τις ανεξάντλητες δυνατότητες που κρύβει.
Η περίπτωση του Κουκακίου
Όλα όσα αναφέραμε παραπάνω σχετικά με τους λόγους και τα κίνητρα πίσω από τα οποία το κράτος εκκενώνει τις καταλήψεις αποτυπώνονται ξεκάθαρα στην περίπτωση της γειτονιάς του Κουκακίου. Γιατί ενώ τα εκκενωμένα σπίτια παραμένουν μέχρι και σήμερα άδεια και “αναξιοποίητα”, στη γύρω γειτονιά έχει στηθεί ένα απέραντο πανηγύρι εξευγενισμού και τουριστικοποίησης, βίαιης αναπαραγωγής. Δεν ξέρουμε αν η κατάσταση θα ήταν καπιταλιστικής διαφορετική εφόσον η κοινότητα έστεκε ακόμα στα απελευθερωμένα της εδάφη, αλλά είναι πασιφανές ότι το κράτος δεν θέλησε να το ρισκάρει. Τα αστυνομικά επιτελεία οργανώνουν τα επιχειρησιακά τους πλάνα με πρόσχημα πάντα τη νομιμότητα που καλούμαστε να υπηρετούμε. Η ίδια η νομιμότητα όμως είναι τα πλαίσια που θέτουν το κράτος και το κεφάλαιο για να διαφυλάξουν τη συνέχειά τους. Εμείς ξεφεύγοντας από το απόλυτο δίπολο νομιμότηταςπαρανομίας βλέπουμε την υπεράσπιση των χωρών μας ως αναγκαία συνθήκη. Τα κράτη έχουν στρατούς και μπάτσους για να διασφαλίζουν την κυριαρχία τους, εμείς έχουμε τις σχέσεις μας, τις ιδέες μας και την ευθύνη να αναλαμβάνουμε δράση και να υπερασπιζόμαστε όλα όσα χτίζουμε μαζί. Η κοινότητα καταλήψεων Κουκακίου ήταν σίγουρα οι δομές, οι κοινωνικές κουζίνες, τα γλέντια, τα λάιβ, οι εκδηλώσεις, οι πολιτικοί αγώνες, που έλαβαν χώρα εντός και εκτός των κατειλημμένων χώρων της και ήταν φυσικά και οι ίδιοι οι κατειλημμένοι χώροι. Η μαχητική υπεράσπιση που επέλεξαν τα συντρόφια μας και για την οποία τώρα διώκονται, ήταν η υπεράσπιση όλων αυτών και ήταν μία ευθύνη που επέλεξαν να πάρουν απέναντι σε έναν πάνοπλο εχθρό που προσπαθεί να δαιμονοποιήσει κάθε κίνηση αμφισβήτησης και ελευθερίας επιβάλλοντας τη λογική του. Κομμάτι της κοινότητας όμως είναι και τα γέλια, οι φιλίες, οι ιστορίες, οι έρωτες, οι διαφωνίες, οι συζητήσεις, οι συνομωσίες, οι εξεγερσιακές πρακτικές που άνθισαν μέσα στους τοίχους των καταλήψεων και που τραβάνε μέχρι σήμερα, δραπετεύοντας από τις εκκενώσεις των μπάτσων. Και είναι εκείνα τα συστατικά που το κράτος δεν θα μπορέσει ποτέ να αποσπάσει με τη βία του και που καθίστανται αρκετά για να συνεχίσουμε να διεκδικούμε μια ζωή με τους δικούς μας όρους. Παρόλη λοιπόν την καταστολή, η κοινότητα συνεχίζει να υπάρχει, να αντιστέκεται συλλογικά, να ανθίζει ακόμα και μετά τις εκκενώσεις και να παίρνει μέρος στους αγώνες του σήμερα.
Μπαίνουμε λοιπόν στα άδεια σπίτια γιατί μόνο έξω απο τις οικονομικές συνδιαλλαγές που μας καταπνίγουν στην πόλη μπορούμε να έρθουμε κοντά σε αυτό που ονειρευόμαστε για μας τα ίδια, για να ανακαλύψουμε τελικά τι είμαστε αλλά και εκείνο που θέλουμε να γίνουμε.
Μας βγάζουν από τα άδεια σπίτια γιατί δεν μπορούν να ανεχτούν τους χώρους όπου η λειτουργία τους καθορίζεται από μας τα ίδια, φοβούνται τι μπορεί να δημιουργήσει μια συνθήκη όπου τα προβλήματα και επιθυμίες μας ξεφεύγουν από τα όρια της εσωστρέφειας οι που φέρει ο επιβαλλόμενος ατομικισμός, γιατί η μανία τους για εξουσιαστική ολοκλήρωση, δεν μπορεί να επιτρέψει χώρους μέσα στην πόλη όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους το κεφάλαιο, την πατριαρχία, το έθνος και τον καπιταλισμό.
Οι καταλήψεις ήταν και παραμένουν από τους λίγους ακόμα “κενούς” χώρους μέσα στην πόλη. Τόσο κενοί που αντιλαλούν οι φωνές και τα τραγούδια μας. Και θα συνεχίσουμε να τις υπερασπιζόμαστε, αντιστεκόμενα στην ποινικοποίηση των ζωών και των σχέσεων μας.
Αλληλεγγύη στα συντρόφια μας που ενα χειμερινό απόγευμα του ‘20 στάθηκαν με όλο τους το είναι απέναντι σε έναν στρατό απο μπάτσους για να υπερασπιστούν τη ζωή απέναντι στην απονέκρωση, για να διαφυλάξουν έναν “κενό” χώρο απέναντι σε τόσα και τόσα κενά μυαλά. Πράγματι έπεσαν πάνω στα κεφάλια τους… και η ηχώ απο το γδούπο αντήχησε σε κάθε “κενό” χώρο εκεί έξω.
10-100-χιλιάδες ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΖΗΣΕΙΣ
ΣΤΟ ΚΟΥΚΑΚΙ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΙΣΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
2/12 ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ ΣΤΙΣ 9:00, κτήριο 8 αίθουσα 2 (για το εφετείο της ματρόζου 45)
Κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Ζιζάνια
(επισυνάπτουμε το αρχείο με το μπροσουράκι που τυπώθηκε με βάση το παραπάνω κείμενο-κάλεσμα σε ψηφιακή μορφή)
…οι δολοφόνοι φοράνε τις στολές τους, κρατάνε τις ασπίδες στα τρεμμάμενα χέρια τους και κάνουν το πρώτο βήμα.
…οι ρουφιάνοι ανοίγουν τις κάμερες. Καταγράφουν την ιστορία με τρόπο τέτοιο, ώστε να μην κινδυνεύσει ποτέ η Εξουσία. Βγαίνουν στα δελτία τους και ξεζουμίζουν τον καρπό της αντεστραμένης πραγματικότητας.
…Τώρα ανοίγουν τα πανό τους οι αγωνιζόμενοι/ες. Κοιτιούνται στα μάτια, χαμογελάνε και όλοι/ες μαζί αντιστέκονται σε αυτόν τον ρημαγμένο κόσμο. Βγαίνουν στους δρόμους, σαμποτάρουν τις εμπορευματικες ροές, υπερασπίζονται τις καταλήψεις, τις σχέσεις, τις συγκινήσεις τους.
ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΕΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
…και απέναντι ξημερωνει μια καινούρια μέρα -λίγο πιο δυστοπική-.
Σε μια κοινωνία που ασφυκτιά, όταν το κράτος δεν έχει τίποτα πια να υποσχεθεί, θωρακίζεται με τον τρόπο που μπορεί∙ τη διασπορά φόβου και την καταστολή. Σε αυτό το περιβάλλον, ο αναρχικός- αντιεξουσιαστικός χώρος βρίσκεται σταθερά στο στόχαστρο της κρατικής επιθετικότητας, ενώ οι κατειλημμένοι χώροι, οι οποίοι αποτελούν αντιπρόταση συλλογικής ζωής, αλληλεγγύης και μοιράσματος, αντίστασης και αγώνα, θα πρέπει να εξαλειφθούν.
Τον Αύγουστο του 2019, η δεξιά διακυβέρνηση, μέσα από τη ρητορική του “άβατου” των Εξαρχείων και των καταλήψεων ως χώρων ανομίας, ενέτεινε την καταστολή στους κατειλημμένους χώρους. Τον ίδιο χειμώνα, ακολούθησε το τελεσίγραφο του υπ. Προ.Πο., Μ. Χρυσοχοϊδη, που καλούσε σε οικειοθελή εκκένωση των καταλήψεων εντός 15 ημερών ή διακανονισμό με τους ιδιοκτήτες. Ένα αδιανόητο κάλεσμα σε συνθηκολόγηση με το κράτος και συμμόρφωση με τις θεσμικές οδούς.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον πραγματοποιήθηκε η κατασταλτική επίθεση στην ανακατειλημμένη Ματρόζου και στους/ις αλληλέγγυους/ες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα. Το σπίτι της Ματρόζου 45 αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου, που δημιουργήθηκε το 2017 και απαρτιζόταν από τρία εγκαταλελειμμένα σπίτια, τα οποία με συλλογική δουλειά λειτούργησαν ως καταλήψεις στέγης και αγώνα για περίπου 3 χρόνια. Η υπεράσπιση της Ματρόζου αποτέλεσε ανάχωμα στις κατασταλτικές επιθέσεις της περιόδου και συμπύκνωσε την απάντηση όλων των καταληψιών απέναντι στο τελεσίγραφο, που τσαλακώθηκε και επιστράφηκε αυτούσιο.
Στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό οι καταληψίες της Ματρόζου. Πρωτόδικα καταδικάστηκαν σε 77 μήνες, σε μια απόπειρα τρομοκράτησης και παραδειγματισμού ολόκληρου του καταληψιακού κινήματος. Στο εφετείο, τα συντρόφια μας, που απειλούνται πλέον με ποινές φυλάκισης, δεν θα είναι μόνα τους.
Απέναντι στις διώξεις και την καταστολή των καταλήψεων απαντάμε με αμέριστη αλληλεγγύη, με ανακαταλήψεις, με νέες καταλήψεις, και ανυποχώρητη υπεράσπισή τους.
Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και τους αυτοοργανωμένους χώρους
Κάτω τα ξερά σας από τα συντρόφια της κατάληψης Ματρόζου
Στις 11 Γενάρη του 2020, τα συντρόφια από την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, μαζί με πλήθος αλληλέγγυου κόσμου, προχωρούν στην παράλληλη ανακατάληψη των κτηρίων της Ματρόζου 45 και της Παναιτωλίου 21, μετά από χρόνια διαρκούς υπεράσπισης των καταλήψεων αυτών από εκκενώσεις που πραγματοποιούσε το κράτος (με τη διαχείριση του Σύριζα το 2018 και της ΝΔ το 2019 και 2020). Η συγκεκριμένη ανακατάληψη θα αποτελέσει μία πράξη αντίστασης στο ζοφερό τοπίο που επεδίωκε να εδραιώσει το κράτος με το τελεσίγραφο του Χρυσοχοΐδη ενάντια στις καταλήψεις και την γενικότερη επίθεση στους από τα κάτω. Μέσα σε αυτό το τοπίο (2φορες) καταστολής, η κίνηση των ανακαταλήψεων στο Κουκάκι αποτέλεσε ένα φωτεινό παράδειγμα αντίστασης το οποίο, όχι μόνο ενέπνευσε και πλαισιώθηκε από τεράστιο κομμάτι του εγχώριου κινήματος αλληλεγγύης, αλλά αποτέλεσε ένα ανάχωμα στις αλλεπάλληλες εκκενώσεις που πραγματοποιούσε το κράτος στο διάστημα εκείνο. Η επιλογή, μάλιστα της πολύωρης δυναμικής υπεράσπισης των κατειλημμένων κτηρίων που αμφισβήτησε το μονοπώλιο της βίας του κράτους, δημιούργησε μία παρακαταθήκη την οποία επέλεξαν να συνεχίσουν και άλλες καταλήψεις που δέχτηκαν επίθεση αργότερα.
Η καταστολή και οι διώξεις που ακολούθησαν τη κίνηση αυτή με τις πέντε συλλήψεις μέσα από το κτήριο της Ματρόζου, άλλες οχτώ από αυτό της Παναιτωλίου, αλλά και εκείνες που έγιναν από την επίθεση των μπάτσων στον αλληλέγγυο κόσμο απ’ έξω, καθώς και το ξύλο που έριξαν τα σκουπίδια της ΕΛΑΣ, έρχονται να προστεθούν στα ήδη πολλά δικαστήρια της Κοινότητας από τις εκκενώσεις των προηγούμενων χρόνων, με τα δικαστικά έξοδα να φτάνουν σε υπέρογκα ποσά. Αυτή τη φορά όμως η εκδικητικότητα του κράτους είναι τέτοια που αναδεικνύει το πολιτικό πλήγμα που δέχτηκε, μετατρέποντας τη δίκη των συλληφθέντων από την κατάληψη Ματρόζου σε πεδίο άσκησης πολιτικής εξουσίας και καταστολής. Η πρωτόδικη ποινή καταδίκασε τα συντρόφια σε 6,5 χρόνια φυλάκισης με αναστολή ως το εφετείο απειλώντας με το πρωτοφανές -για τα εγχώρια δεδομένα- ενδεχόμενο της φυλάκισης καταληψία, με την πρόταση για ολική έκτιση της ποινής!
Όπως αναφέρουν και τα ίδια συντρόφια:
“Η απαίτηση για τη φυλάκιση των συντροφιών μας ήρθε επίσημα και δημόσια από την πολιτική εξουσία. Πλάνα από την εκκένωση κατέκλυσαν τα ΜΜΕ και έγιναν δηλώσεις με το αίτημα της παραδειγματικής τιμωρίας των συντροφισσών/συντρόφων, μέχρι και από τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη. Η πολιτική εξουσία ενήργησε επιπρόσθετα προς τη δίωξη: οι μπάτσοι (…)) έκαναν μήνυση στα συντρόφια μας, με το δικηγορικό γραφείο του Πλεύρη να αναλαμβάνει την υπόθεση μαζί με διάφορους άλλους παρατρεχάμενους δικηγόρους-υπερασπιστές μπάτσων. “
Η καταφανής αυτή προσπάθεια επιβολής του δόγματος «Νόμος και Τάξη» από την κρατική εξουσία γίνεται, μάλιστα, με όχημα τον νέο Ποινικό Κώδικα (του 2024) -και παρ’ ότι αυτός επηρεάζει μόνο το δικονομικό κομμάτι της υπόθεσης- επιδιώκει να δυσχεράνει τους όρους διεξαγωγής και αυτής της δίκης, αναδεικνύοντας την ταξική διάσταση του νομοθετικού και δικαστικού συμπλέγματος.
Το εφετείο της δίκης στις 2 Δεκέμβρη αποτελεί ένα κομβικό σημείο για την ιστορία των αντιστάσεων των καταλήψεων και θα είμαστε όλα εκεί για να κάνουμε ένα πράγμα ξεκάθαρο: Ούτε να το σκέφτεστε…
Απέναντι στην επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου, επανέρχονται επίμονα οι απαντήσεις, η συσπείρωση και η επιλογή αγώνα, όσων αναλαμβάνουν να δράσουν απέναντι σε αυτό που προσπαθούν να παρουσιάσουν ως προδιαγεγραμμένο μέλλον. Μια πραγματικότητα θανατοπολιτικής, πολέμων, αναζωπύρωσης εθνικιστικών φρονημάτων, βίαιης φτωχοποίησης όλο και μεγαλύτερων κομματιών της κοινωνίας (από τα 13ωρα μέχρι τα αυξανόμενα εργατικά ατυχήματα, την ακρίβεια, τη νοηματοδότηση της κατοικίας ως προϊόντος που θα επιλυθεί μέσω στεγαστικών δανείων) με το ιδεολόγημα της πρόσδεσης στο όραμα της ανάπτυξης με κάθε κόστος. Η όξυνση των αντιστάσεων σε διαφορετικά πεδία τα τελευταία χρόνια, από τους δρόμους που πλημμύρισαν απαντώντας στις κρατικές δολοφονίες των Τεμπών, το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, τις κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών και γιατρών, τις απαντήσεις απέναντι στον εξευγενισμό σε γειτονίες του κέντρου, επαναφέρει την επιλογή του αγώνα που προσπαθούν να σβήσουν η οποία παραμένει πάντα εκεί. Και παρά τη βία του κράτους, παρά την υπεροπλία της καταστολής, παρά την αναβάθμιση των νομικών εργαλείων εις βάρος των από τα κάτω, επιστρέφει και πλανάται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια όσων καταδυναστεύουν τις ζωές μας.
Από τη μεριά τους, οι καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα αγώνα αποτελούν σημεία πολιτικής ζύμωσης, τόπους συνάντησης και αμφισβήτησης των κυρίαρχων σχέσεων και της ιδιοκτησίας, ενάντια στον κόσμο της εξουσίας, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Αποτελούν αναχώματα στον εθνικιστικό και πατριωτικό οχετό, στο ρατσισμό και το φασισμό, στην πατριαρχία, στις κραυγές για συστράτευση σε εθνικούς πολέμους καθώς και στην ανάπτυξη και τον εξευγενισμό. Σήμερα, μάλιστα, που η επέλαση του εξευγενισμού συνεχίζει αμείωτη απειλώντας τους όρους επιβίωσής μας, το καταληψιακό όραμα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Το παράδειγμα της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου ήταν ακριβώς αυτό: σε μία άκρως εξευγενισμένη και τουριστική περιοχή, τρία σπίτια τα οποία πέραν της στεγαστικής ανάγκης, φιλοξενούσαν ανοιχτές δομές (όπως βιβλιοθήκη, λουτρά και πλυντήρια, χαριστικό παζάρι ρούχων) και συμμετείχαν σε αγώνες ενάντια στον εξευγενισμό του Κουκακίου και την περίφραξη του λόφου Φιλοππάπου, ενάντια στα κέντρα κράτησης μεταναστ(ρι)ών και την πατριαρχία, σε αλληλεγγύη με πολιτικούς κρατούμενους και πολλά άλλα. Με άλλα λόγια η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου αποτέλεσε μία δοκιμή στο τώρα του οράματος για έναν άλλο, δίκαιο και ελεύθερο κόσμο και ως τέτοια θα την υπερασπιστούμε. Γιατί μέσα από τις καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα αγώνα, παλεύουμε με όπλα μας τη συλλογικοποίηση, την αλληλεγγύη και τη δράση στο εδώ και το τώρα, για την συλλογική και ατομική απελευθέρωση.
ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ, ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
