Στο σημερινό δυστοπικό καπιταλιστικό κόσμο που ζούμε, η φτωχοποίηση της κοινωνίας και η απομόνωση όλων μας μέσα στο ανθρωποφαγικό εκμεταλλευτικό σύστημα έχει καταστεί φυσική. Η οικονομική και ηθική μας εξαθλίωση μέσα από την μισθωτή σκλαβιά κάθε άλλο παρά ζωή θυμίζει. Άγχος, ανασφάλεια, κατάθλιψη, ταπείνωση, υπερκόπωση λίγες από τις πολλές πτυχές της άθλιας καθημερινότητας μας. Ένας αργός κοινωνικός θάνατος μπολιασμένος με απάθεια, παθητικότητα και υποταγή. Ο άνθρωπος έχει μετατραπεί σε αριθμό, σε αναλώσιμη παραγωγική μονάδα προς κατανάλωση, απόρριψη και καταστροφή όταν αχρηστέψει. Παγιδευμένοι αριθμοί χωρίς χρόνο και ουσία, χωρίς χαρά, ζώντας σε έναν θόρυβο από υπερκατανάλωση και οθόνες στην ψευδαίσθηση της ψεύτικης ευημερίας. Αυτόν, λοιπόν, τον κόσμο εμείς τον απορρίπτουμε. Επιλέγουμε την συλλογική ζωή,την αντίσταση, την ανυποταξία ,την αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη.
Οι καταλήψεις είναι μία ζωντανή αντιπρόταση στη βαρβαρότητα της κρατικής και καπιταλιστικής κανονικότητας. Όσοι και όσες ζουν και δρουν σε αυτές αποδεικνύουν στην πράξη ότι ένας διαφορετικός κόσμος μπορεί να υπάρξει. Μέσα στις καταλήψεις συζητάμε, κατανοούμε, ζυμωνόμαστε πολιτικά και συνυπάρχουμε. Καλύπτουμε συλλογικά και αυτοοργανωμένα τις ατομικές μας ανάγκες και βοηθάμε στην πράξη ο ένας την άλλη. Η άρνηση του υπάρχοντος γίνεται πράξη δημιουργίας και αντίστασης με φωτεινά παραδείγματα του ανυποχώρητου καταληψιακού κινήματος, την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου και την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών. Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου δημιουργήθηκε το 2017 στην Αθήνα σε τρία εγκαταλελειμμένα σπίτια (Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21, Αρβάλη 3). Μέσα από συλλογική φροντίδα μετατράπηκαν σε ζωντανούς βιώσιμους χώρους στέγης, αλληλεγγύης και αγώνα για περίπου τρία χρόνια. Η κοινότητα ήταν ανοιχτή για όσους είχαν ανάγκη καταφύγιο, συλλογική ζωή και τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης της κοινότητας αλλά και όσοι επιθυμούσαν να αντεπιτεθούν στη σημερινή δυστοπία και κρατική βία την οποία βιώνουμε. Στη Κοινότητα φιλοξενήθηκαν συνελεύσεις και εκδηλώσεις, ενώ λειτουργούσαν και δομές όπως δανειστική βιβλιοθήκη, δημόσια μπάνια και πλυντήρια, καθώς και χαριστικό παζάρι ρούχων. Παράλληλα, η Κοινότητα πήρε μέρος σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες ενάντια στον φασισμό, την πατριαρχία, τον ρατσισμό, τον εξευγενισμό και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων χώρων. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων, τα σπίτια έγιναν στόχος φασιστικών εμπρηστικών επιθέσεων και κρατικών εκκενώσεων, με την αστυνομική βία να επιστρατεύεται επανειλημμένα απέναντι στους καταληψίες και σε όσους στέκονταν αλληλέγγυοι. Τα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου υπερασπίστηκαν και συνεχίζουν να υπερασπίζονται μαχητικά με κάθε δυναμική τα προτάγματά τους, τις αξίες τους, τους δεσμούς τους και τις δομές που δημιούργησαν.
Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στην Αθήνα, εδώ και 15 χρόνια είναι μία από τις μεγαλύτερες αυτοοργανωμένες και απελευθερωμένες γειτονιές στην Ευρώπη. Σε 8 οικοδομικά τετράγωνα στην καρδιά της Αθήνας, χτισμένα το 1933 για να στεγάσουν τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής, τα Προσφυγικά αποτελούν έναν χώρο με βαθιά ιστορική και κοινωνική σημασία, καθώς δεν υπήρξαν μόνο τόπος εγκατάστασης και επιβίωσης των ξεριζωμένων, αλλά και σημείο αγώνα, με τους αντάρτες να τα χρησιμοποιούν ως καταφύγιο και οχυρό απέναντι στον ελληνικό και βρετανικό κρατικό στρατό το 1944. Σήμερα έχουν μετατραπεί σε μία υπαρκτή κοινωνική αντιπρόταση συλλογικής αυτοοργάνωσης και κοινοτικής ζωής με πάνω από 400 κατοίκους από 27 διαφορετικές χώρες με 20 διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές θρησκείες, ιδεολογίες, ηλικίες, που ζουν, αγωνίζονται και οργανώνονται μαζί. Με θεμέλια την κοινοκτημοσύνη, την αλληλεγγύη, την αμοιβαία βοήθεια και την οριζοντιότητα, η κοινότητα έχει φιλοξενήσει και σταθεί δίπλα σε χιλιάδες ανθρώπους, προσφέροντας στέγη, τροφή και πολύμορφη στήριξη μέσα από περισσότερες από 20 δομές. Με δέσμευση και συλλογικό όραμα σχεδιάζει και υλοποιεί το δικό της αυτοοργανωμένο και αυτοχρηματοδοτούμενο πλάνο συντήρησης και αποκατάστασης των κτιρίων των Προσφυγικών μαζί με την επιτροπή #saveprosfygika [1] και ομάδα αλληλέγγυων μηχανικών και αρχιτεκτόνων.
Στις 30/4 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό τα συντρόφια μας για τη μαχητική υπεράσπιση των κτιρίων της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου τον Γενάρη του 2020. Η δίωξή τους δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντάσσεται στη συνολικότερη σφοδρή επίθεση του κράτους απέναντι σε κάθε εστία αντίστασης, με στόχο τόσο την πιθανή φυλάκισή τους όσο και την οικονομική τους εξόντωση.
Την ίδια στιγμή, στο στόχαστρο του κράτους βρίσκεται και η γειτονιά των Κατειλημμένων Προσφυγικών, όπου πίσω από το πρόσχημα της ανέγερσης κοινωνικών κατοικιών επιχειρείται στην πραγματικότητα ο εκτοπισμός 400 ανθρώπων και η διάλυση περισσότερων από 20 κοινωνικών δομών που έχουν ριζώσει μέσα στην Κοινότητα. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της κοινότητας των Προσφυγικών, συνεχίζει από τις 5/2 απεργία πείνας μέχρι θανάτου, αντιστεκόμενος στα κατασταλτικά σχέδια της Περιφέρειας Αττικής και υψώνοντας ένα ανάχωμα αγώνα απέναντι στους κρατικούς σχεδιασμούς. Στεκόμαστε έμπρακτα δίπλα σε όλα τα συντρόφια τα οποία υπερασπίζονται με αποφασιστικότητα και μαχητικότητα τον αγώνα και τα απελευθερωμένα εδάφη του κινήματος. Στηρίζουμε τα επιτακτικά αιτήματα του απεργού πείνας μέχρι θανάτου Αριστοτέλη Χαντζή και δεσμευόμαστε στη συντονισμένη και συνειδητή σύγκρουση με το κράτος και την εξουσία. Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε!
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΜΑΤΡΟΖΟΥ 45 ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ
ΣΤΟ ΚΟΥΚΑΚΙ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΙΣΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ
30/04, 09:00 πμ ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ
ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ Α.ΧΑΝΤΖΗ ,ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
Στις 11 Γενάρη του 2020 και έπειτα από μία περίοδο αλλεπάλληλων επιθέσεων στα κατειλημμένα εδάφη αγώνα από το κράτος, αγωνιστές και αγωνίστριες από την κοινότητα καταλήψεων Κουκακίου μαζί με πλήθος αλληλέγγυων προχωρούν στην ανακατάληψη των κτιρίων της Ματρόζου 45 και Παναιτωλίου 21. Αφού οι μπάτσοι διέλυσαν τον συγκεντρωμένο κόσμο, επιχείρησαν να εισέλθουν στα ανακατειλημμένα κτήρια. Μετά από πολύωρη προσπάθεια των ΕΚΑΜ να εισέλθουν στην Ματρόζου 45, οι ένστολοι δολοφόνοι συνέλαβαν 5 καταληψίες, μεταξύ των οποίων και μια ανήλικη συντρόφισσα. Ο ακροδεξιός παροξυσμός που ακολούθησε μετά ήταν μοναδικός. Συνδικαλιστές μπάτσοι, φασίστες δικηγόροι, υπουργοί της ΝΔ, ακόμα και ο Πρωθυπουργός βγαίνανε καθημερινά στα κανάλια και ζητούσαν την παραδειγματική τιμωρία των αντιστεκόμενων και την αναβάθμιση των κατηγοριών τους σε κακουργήματα. Έπειτα από σχεδόν 5 χρόνια οι επιθυμίες τους έγιναν πραγματικότητα. Η δικαστική εξουσία σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις επιταγές της πολιτικής εξουσίας αποφάσισε, για τους 4 αγωνιστές πλην της ανήλικης τότε συντρόφισσας, πρωτόδικα, την καταδίκη σε 77 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή με έκτιση ολόκληρης της ποινής με ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι το εφετείο.Η αντίσταση των 5 καταληψιών στη Ματρόζου 45, υπήρξε ένα ακόμα ανάχωμα απέναντι στη διακηρυγμένη κατασταλτική εκστρατεία του κράτους ενάντια στους κατειλημμένους χώρους αγώνα. Το νέο αυτό κύμα εκδήλωσης της πάγιας κρατικής επιθετικότητας ξεκίνησε με την εκκένωση τεσσάρων καταλήψεων στη περιοχή των Εξαρχείων, την εγκατάσταση αστυνομικού στρατού κατοχής στη γειτονιά, τους ξυλοδαρμούς και τους βασανισμούς διαδηλωτών και αγωνιζόμενων ανθρώπων. Συνεχίστηκε με τις εισβολές σε καταλήψεις στέγασης προσφύγων και μεταναστών και τις εκκενώσεις καταλήψεων τόσο στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Σε εκείνη την περίοδο, οι πρωτοβουλίες συγκρότησης ενός μετώπου αγώνα, όσο το δυνατόν πλατύτερου και μαζικότερου, που θα λειτουργούσε ως ανάχωμα στην επέλαση των κατασταλτικών σχεδιασμών, οι μεγάλες αντικατασταλτικές διαδηλώσεις με αποκορύφωμα την πορεία των χιλιάδων αγωνιζόμενων στους δρόμους της Αθήνας στις 14/9/2019, η μεγαλειώδης απάντηση που δόθηκε στο τελεσίγραφο των κρατικών επιτελείων στις 5 και 6 Δεκέμβρη του 2019, καθώς και οι μαχητικές ενέργειες υπεράσπισης των κατειλημμένων δομών δημιούργησαν εμπόδια στον κρατικό κατασταλτικό στρατό, και συνέβαλαν στην προσωρινή αναστολή των κατασταλτικών χτυπημάτων.Η κρατική επιθετικότητα όμως δεν σταμάτησε εκεί. Από το 2020 πλήθος αστυνομικών επιχειρήσεων εκκένωσης κατειλημμένων κτηρίων έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα ενώ πλήθος άλλων κατειλημμένων χώρων μπαίνουν συνεχώς στο στόχαστρο των καταστατικών μηχανισμών, με πρόσφατο παράδειγμα την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών που απειλείται από μια σύμβαση που προβλέπει την εκμετάλλευση και ανάπλαση των κατειλημμένων κτιρίων, αλλά και τις αλλεπάλληλες επιθέσεις και εκκενώσεις κατειλημμένων χώρων εντός των Πανεπιστήμιων, όπως η πρόσφατη κατασταλτική επιχείρηση εναντίον τριών κατειλημμένων στεκιών στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ.Οι καταλήψεις —ως τα πιο ορατά σημεία αναφοράς του αυτοοργανωμένου αγώνα, ως εφαλτήρια της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης και σημεία εδαφικοποίησης των προταγμάτων της μαχητικής αντίστασης, της ταξικής αλληλεγγύης και κοινωνικής αυτοοργάνωσης— δίνουν το σύνθημα μιας διαρκούς σύγκρουσης με τον κόσμο της εξατομίκευσης, της ατομικής ιδιοκτησίας και της υποταγής. Βρίσκονται, έτσι, πάγια στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής, η οποία εφαρμόζει σταθερά και μεθοδευμένα την προληπτική αντιεξεγερτική πολιτική του κράτους.Η επίθεση που δέχονται οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένοι χώροι αγώνα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της επίθεσης στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις συνολικά: από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα σε διαδηλώσεις στα κέντρα των πόλεων και τις μαζικές συλλήψεις αγωνιστών/τριών, την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, μέχρι τη στρατοπέδευση δυνάμεων καταστολής σε πλατείες, πάρκα και λόφους, τη σταθερή πλέον καταπάτηση του κοινωνικού ασύλου των πανεπιστημίων και τις κρατικές σκευωρίες που στήνονται εις βάρος αγωνιστών/τριών από τα κέντρα εξουσίας.Απέναντι στη σαρωτική επέλαση της κρατικής καταστολής που επιχειρεί να εξαλείψει το αναρχικό κίνημα και τις κατειλημμένες εστίες αγώνα, ορθώνονται συνεχώς αναχώματα που δείχνουν πως ο εχθρός δεν είναι ανίκητος. Οι συνεχείς ανακαταλήψεις και η συνεπής υπεράσπιση των αυτοοργανωμένων δομών δημιουργούν διαρκώς αναχώματα στην αυξανόμενη επιθετικότητα των κρατικών επιτελείων και αποδεικνύουν αδιάκοπα πως με όπλα μας την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα και τη συνέπεια, απέναντι στην εξατομίκευση και την ηττοπάθεια, είναι εφικτό να κρατήσουμε τον δρόμο για τη συνολική κοινωνική αντεπίθεση απέναντι στη βαρβαρότητα της εξουσίας ανοιχτό.Από το κατειλημμένο έδαφος της Λέλας Καραγιάννη 37 στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους 5 καταληψίες που υπερασπίστηκαν την κοινότητα τους και τις δομές της, σε όλους τους κατειλημμένους χώρους αγώνα και τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Μπροστά στην κρατική επιθετικότητα, δεν παραδινόμαστε, μαχόμαστε! Με όπλο μας την αλληλεγγύη, θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την οργάνωση της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης, για τη δημιουργία ενός κόσμου ισότητας και ελευθερίας.
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ – ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ!
ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ
Πέμπτη 30 Απρίλη | 09:00 Δικαστήρια Ευελπίδων
Ανοιχτή Συνέλευση της Κατάληψης Λέλας Καραγιάννη 37
[30/4|9:00] Κάλεσμα στην Ευελπίδων – αλληλεγγύη στους/στις καταληψίες του Κουκακίου
Την Πέμπτη 30/4, στην Ευελπίδων στις 9:00, δικάζεται η έφεση της πρωτόδικης απόφασης για 6μιση χρόνια φυλάκισης στους 4 καταληψίες και υπερασπιστές/-τριες της Ματρόζου 45 – ποινή παραδειγματική, που τους επιβλήθηκε για την ανακατάληψη και την μαχητική υπεράσπιση ενός από τα κατειλημμένα εδάφη αγώνα της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου.
Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου αποτελούσε μια κυψέλη αντίστασης, μαχητικότητας, κοινωνικοποίησης και πολιτικής ζύμωσης, σημείο αναφοράς και συνάντησης των από τα κάτω, αγωνιστών και αγωνιστριών, μέσα στο δύσβατο και εξευγενισμένο Κουκάκι.
Η Κατάληψη Ματρόζου 45, μαζί και με τις υπόλοιπες καταλήψεις της Κοινότητας Κουκακίου, αποτέλεσαν απειλή για την επιβεβλημένη τοπική κανονικότητα -αυτή της ροής του κεφαλαίου, της εξατομίκευσης, της “ειρήνης”, που δηλητηριάζει και αποστειρώνει τις γειτονιές της Αθήνας και επιχειρεί εδώ και μια δεκαετία να ξεριζώσει τις κοινωνικές αντιστάσεις, την μαχητική οργάνωση και αυτοοργάνωση, την ριζοσπαστικοποίηση και τις εναλλακτικές προτάσεις για την ζωή. Τόσο τα συντρόφια που δικάζονται, όσο και το σύνολο της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου, βρέθηκαν στο στόχαστρο μιας τόσο σκληρής κατασταλτικής πολιτικής του κράτους και των θεσμών του, ακριβώς επειδή κατάφεραν να συγκροτήσουν Κοινότητα -μια κοινωνική πρόταση αυτοθέσμισης και αλληλεγγύης, που συγκρούεται με κάθε λογής μικρά και μεγαλύτερα συμφέροντα του καπιταλιστικού κόσμου και πολιτισμού.
Μια κοινότητα που αντιστάθηκε με σθένος στα επιχειρηματικά σχέδια για τον τόπο που ρίζωσε και από όπου προήλθε. Μια Κοινότητα που αποτέλεσε ρήγμα στην εξατομίκευση και την ιδιώτευση που κυριαρχεί στην γειτονιά και τις γύρω περιοχές. Μια κοινότητα που συμμετείχε ενεργά στους αγώνες και που συνεχίζει, μέχρι και σήμερα -ακόμα και χωρίς έδαφος- να ζει και να αγωνίζεται μέσα από τις ισχυρές σχέσεις και δεσμούς που ανέπτυξε στο εσωτερικό της αλλά και εντός του αναρχικού κινήματος, μέσα από τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες της, αλλά κυρίως, μέσα από την παρακαταθήκη και παράδοση της μαχητικής και αποφασιστικής υπεράσπισης των καταλήψεων και των κοινοτήτων μας. Σε κάθε πεδίο: από τους δρόμους, μέχρι τα έδρανα των δικαστηρίων.
Ως Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, έχοντας συμπορευθεί ώμο με ώμο με τα συντρόφια από την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, υπερασπιζόμαστε και συνεχίζουμε με ευθύνη τον αγώνα υπεράσπισης των Κοινοτήτων μας και των Καταλήψεων.
Ο αγώνας τους ήταν και είναι δίκαιος!
Καλούμε τον κόσμο της αλληλλεγγύης και του αγώνα να δώσει ηχηρό παρών στα δικαστήρια της Ευελπίδων, την Πέμπτη 30/4, 9:00, κτ. 8 αιθ. 2.
Μέσα στην ιστορία του πολύμορφου αγώνα ενάντια στην κρατική κυριαρχία, οι απαλλοτριωμένοι χώροι των καταλήψεων αποτελούσαν – και πάντα θα αποτελούν – ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία και βασικούς τόπους συνάντησης του α/α-χώρου. Πρόκειται για εγκαταλελειμμένα κτίρια που μετατρέπονται σε ζωτικούς χώρους πραγμάτωσης ιδεών και προταγμάτων έξω και πέρα από την υπάρχουσα συνθήκη απομόνωσης και σχέσεων εκμετάλλευσης. Αποτελούν τους χώρους όπου ζητήματα βασικών βιοτικών –και όχι μόνο –αναγκών και επιθυμιών μας προσπαθούν να απαντηθούν συλλογικά και στη βάση της αυτοοργάνωσης. Χώρους συμπερίληψης, όπου τα αποκλεισμένα αυτής της κοινωνίας μπορούν να χωρέσουν, όπου κάθε λογής καταπίεση και εξουσιαστική βία αντιπαλεύονται στη βάση της οριζοντιότητας και της αντιιεραρχίας. Είναι σπίτια αγώνα, σημεία ζύμωσης των ιδεών και οργάνωσης των δράσεών μας, καταφύγια από την κρατική καταστολή. Είναι οι χώροι που συμπυκνώνουν “το εδώ και το τώρα” όλων των αναρχικών και αντιεξουσιαστικών προταγμάτων μας. Ως τέτοιες, οι καταλήψεις είναι διαχρονικά στο στόχαστρο του κράτους, αγκάθια στην κανονικότητα που προσπαθεί να επιβληθεί ισοπεδωτικά σε όλα τα κοινωνικά πεδία. Η ιστορία του καταληψιακού κινήματος στην Ελλάδα είναι μεγάλη, γεμάτη στιγμές έμπνευσης και μαχητικές υπερασπίσεις των σπιτιών ενάντια στο κράτος, και απώλειες που αναμφισβήτητα κόστισαν στη συλλογική μας συνείδηση.
Ήδη από το φινάλε της τετραετίας της “πρώτης φοράς αριστεράς”, ξεκίνησε μια πιο συντονισμένη και συνεχής επίθεση ενάντια στο καταληψιακό κίνημα. Κι αν τότε το επίκεντρο ήταν τα Εξάρχεια, με τη διάθεση του κράτους να σπάσει τα σπίτια που είχαν ανοίξει προκειμένου να καταστεί δυνατή η αλληλεγγύη στο πλήθος μεταναστριών και προσφύγων που είχε βρεθεί στην Αθήνα, αλλά και με τον εξευγενισμό της περιοχής να είναι προ των πυλών, η ΝΔ έπιασε το κατασταλτικό νήμα –ήδη από την προεκλογική περίοδο– και επέκτεινε τις επιθέσεις σε όλη την επικράτεια. Το αποτέλεσμα της επίθεσης αυτής, με τα “τελεσίγραφά” της και την άπλετη βία της ήταν βαρύ, με πολλά σπίτια να εκκενώνονται και με συντρόφια να βρίσκονται τραυματισμένα και διωκόμενα. Κατέγραψε όμως και στιγμές αγώνα και αλληλεγγύης τις οποίες φέρουμε όλα μας στις συνεχιζόμενες αντιστάσεις που προβάλουμε απέναντι στον κρατικό μηχανισμό. Μαχητικές αντιστάσεις όταν οι μπάτσοι βρίσκονται έξω από την πόρτα, ανακαταλήψεις ξανά και ξανά των κτιρίων μας, πορείες σε γειτονιές που θυμίζουν ότι οι επιλογές του κράτους έχουν κόστος και δε μένουν αναπάντητες.
Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου αποτελούταν από τρία κατειλημμένα κτίρια επί των οδών Ματρόζου, Παναιτωλίου και Αρβάλη, τα οποία ανοίχτηκαν το 2017. Στο διάστημα που παρέμειναν ανοικτά, αποτέλεσαν χώρους κοινωνικής αλληλεγγύης και αγώνα, φιλοξενώντας πλήθος εγχειρημάτων και συμμετέχοντας σε αγώνες ενάντια στον εξευγενισμό της γειτονιάς και την ιδιωτικοποίηση του Λόφου Φιλοππάπου. Έγιναν πολλές φορές στόχος φασιστικών εμπρηστικών επιθέσεων και εκκενώσεων, με το κράτος να χρησιμοποιεί κάθε μέσο ενάντια στους κατοίκους των σπιτιών (χημικά, πλαστικές σφαίρες κτλ). Οι αντιστάσεις των συντροφιών που υπερασπίστηκαν τα κτίρια αυτά στις εκκενώσεις και τις ανακαταλήψεις τους, οι εικόνες των, πολύχρωμων από τις μπογιές και αποκαρδιωμένων από το πλήθος πραγμάτων που έπεσαν πάνω στα κεφάλια τους, μπάτσων, ενέπνευσαν τους αγώνες που δόθηκαν για μια σειρά από υπερασπίσεις και ανακαταλήψεις σπιτιών στην συνέχεια.
Πέρα από τη βία που δέχτηκαν τα συντρόφια που ενεπλάκησαν από διάφορες θέσεις στην υπεράσπιση της κοινότητας των καταλήψεων αυτών και πέρα από την ίδια την απώλεια των χώρων μας, συνέπεια των αντιστάσεων υπήρξε και ο μεγάλος αριθμός διώξεων αγωνιστριών και αγωνιστών. Οι καταληψίες της κοινότητας βρίσκονται διωκόμενες/οι σε μια σειρά από υποθέσεις σχετικά με όλες τις εκκενώσεις, τις οποίες πολέμησαν μέσα στα χρόνια υπερασπιζόμενα με συνέπεια τις επιλογές και τα προτάγματά τους. Στις 30 Απριλίου θα διεξαχθεί το δικαστήριο σε δεύτερο βαθμό για την υπεράσπιση του κτιρίου της Ματρόζου 45 τον Γενάρη του 2020 απέναντι στην εκκένωση που ακολούθησε την ανακατάληψη των κτηρίων της Ματρόζου και της Παναιτωλίου. Η συνθήκη που έχει διαμορφωθεί είναι ιδιαίτερη, καθώς το πρωτόδικο δικαστήριο, ενταγμένο πλήρως στο κλίμα των ημερών, με την ΝΔ και τον Χρυσοχοΐδη να προσπαθούν να αντλήσουν πολιτική υπεραξία από το θέμα βάζοντας τα μίντια να ζητάνε φυλακίσεις και τους μπάτσους –με μπροστάρη τον φασίστα Πλεύρη– να προσπαθούν να πάρουν ρεβάνς με μηνύσεις, καταλήγει στην πρωτοφανή βάσει στοιχείων και συνθήκης απόφαση των εξίμισι χρόνων (εκτίσιμη ποινή) φυλάκισης με αναστολή μέχρι το εφετείο.
Η απόφαση αυτή φυσικά δεν έρχεται εν κενώ. Πλην της βούλησης της ΝΔ να παράξει υπεραξία από κάθε λογής κατασταλτική επιλογή, το ελληνικό κράτος εδώ και αρκετά χρόνια εξελίσσεται νομικά και κατασταλτικά στα πρότυπα των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών, κάνοντας σαφές ότι η επίθεση ενάντια στα κινήματα και στους τρόπους που αυτά συγκροτούνται αποτελεί κεντρική στρατηγική του. Επιλογή, που σε συνδυασμό με τις συνεχόμενες αναθεωρήσεις του Ποινικού Κώδικα και την αυστηροποίηση των ποινών που αυτός εισάγει, αναβαθμίζει τον κίνδυνο φυλάκισης (πραγματικής ή και εναλλακτικής) για τις περιπτώσεις μικροπαραβατικότητας και για πολιτικές δράσεις που παλαιότερα δεν είχαν αυτή την αντιμετώπιση. Τα αποτελέσματα είναι ήδη μπροστά μας, με τις φυλακές να ασφυκτιούν από το ολοένα αυξημένο πλήθος ανθρώπων που καταλήγουν εντός τους και με τις ποινές να είναι, τόσο οικονομικά όσο και σε διάρκεια, εξοντωτικές σε μια σειρά υποθέσεων. Αν και η συγκεκριμένη υπόθεση δικάζεται βάση παλαιότερου ποινικού κώδικα, η πρωτόδικη απόφαση εντάσσεται πλήρως στο δόγμα νόμου και τάξης που επιδιώκουν να επιβάλουν οι κατασταλτικές μεθοδεύσεις του κράτους, το οποίο εδώ επιχειρεί να στείλει για πρώτη φορά καταληψίες στην φυλακή.
Όπως σε όλες τις σημαντικές στιγμές αγώνα, το κράτος επιχειρεί πάντα να έχει την τελευταία λέξη. Και ανεξαρτήτως με το αν το επιτυγχάνει σε πρώτο χρόνο, την ώρα δηλαδή που πραγματοποιεί την επίθεση, έρχονται στη συνέχεια τα δικαστήρια ώστε να συμπληρώσουν και να ολοκληρώσουν την δουλειά των μπάτσων. Ως συνέλευση, αναγνωρίζουμε στο εφετείο που έρχεται την ανάγκη συσπείρωσης του α/α-χώρου για την υπεράσπιση και την αλληλεγγύη των συντροφιών που έβαλαν τα σώματά τους ανάχωμα προκειμένου να υπερασπιστούν τα μέρη στα οποία ζούμε, οργανωνόμαστε και υπάρχουμε ως χώρος. Απέναντι στην ολομέτωπη και εντεινόμενη επίθεση του κράτους, ας αναβιώσουμε το πείσμα και την αγωνιστική διάθεση που μας έδωσαν εκείνες οι μέρες και ας γίνουμε ασπίδα για τα συντρόφια που βρίσκονται στη δίνη των κατασταλτικών μηχανισμών.
Στηρίζουμε και καλούμε στην συγκέντρωση αλληλεγγύης την Πέμπτη 30/4, 9:00, στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων (κτ.8 αιθ.2).
ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες
Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις – Κάτω τα χέρια από τα συντρόφια μας
Αλληλεγγύη στα διωκόμενα της (ανα)κατάληψης Ματρόζου
Αλληλεγγύη στον αγώνα της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών
Ακολουθεί σε ροή το κείμενο αλληλεγγύης:
Αλληλεγγύη στους/στις καταληψίες που διώκονται για την υπεράσπιση της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου τον Γενάρη του 2020
Κατάληψη θα κάνουμε σε κάθε γειτονιά…
Ζούμε σε τόπους, γειτονιές, περιοχές που ασφυκτιούμε. Κάθε πιθανότητα αέρα φαντάζει εξωπραγματική, είτε με την κυριολεκτική είτε με τη μεταφορική της σημασία. Ό,τι υπάρχει γύρω μας αλλάζει με ρυθμούς που δεν προλαβαίνουν να γίνουν κατανοητοί. Με μία τέτοια επιτάχυνση, οι αλλαγές αυτές γίνονται οριακά αντιληπτές, ενώ την ίδια στιγμή μετατρέπονται σε κανονικότητα. Τα γκρεμισμένα ή εγκαταλελειμμένα σπίτια στις γειτονιές μας μεταμορφώνονται, εν ριπή οφθαλμού, σε «μοντέρνες» κατοικίες ανατριχιαστικά ομοιόμορφες και οικονομικά απλησίαστες. Οι πλατείες με τα λιγοστά δέντρα αναπλάθονται με περαιτέρω τσιμεντοποίηση, με άβολα και αφιλόξενα παγκάκια που σε προειδοποιούν ότι εδώ δεν είναι να αράζεις και για πολύ. Τα πεζοδρόμια έχουν δώσει τη θέση τους σε εναλλακτικά -ή μη- καταστήματα και σε τραπεζοκαθίσματα για κάθε καταναλωτικό γούστο. Τα εγκαταλελειμμένα κτήρια «μιας άλλης εποχής», μετατρέπονται σε ξενοδοχεία και bnb πολλών ή λιγότερων αστέρων. Οι δρόμοι, τα μμμ, τα σπίτια απευθύνονται σε τουρίστες κάθε τύπου, που ψάχνουν να καταναλώσουν το «παραδοσιακό, το ντόπιο, το αυθεντικό», εκτοπίζοντας όσες δεν ταιριάζουμε στα stories του 24ώρου τους. Μέχρι και οι κολώνες του δρόμου μέσα στην τόση «ανάπτυξη» έβγαλαν μάτια και μας παρακολουθούν επί 24ωρης βάσης, «για το καλό μας» και την «ασφάλειά μας» όπως όλα άλλωστε.
Κάπου μέσα σε όλα αυτά ζούμε, κυκλοφορούμε και εμείς. Ψάχνουμε σπίτι να νοικιάσουμε, μια δουλειά για να (μην) βγει ο μήνας, προσπαθούμε να βρούμε έναν πιο «ήσυχο» δρόμο για να φτάσουμε με τα χίλια ζόρια στο σπίτι μας και στη μισθωτή σκλαβιά μας, αναζητούμε ένα πεζούλι να κάνουμε 10 λεπτά διάλλειμα. Εξοργιζόμαστε με τη «δυνατότητα» που πλέον μας δίνουν να δουλεύουμε 13 ώρες, ώστε να μας ξεζουμίζει το αφεντικό μας με «τη σφραγίδα του νόμου». Και αν όλα αυτά μοιάζουν σαν να βγήκαν από σενάριο μιας δυστοπικής ταινίας, δυστυχώς αυτά και πολλά ακόμα είναι όσα ζούμε κινούμενα σε αυτούς τους τόπους.
Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, ασφυκτιούμε. Διότι ξέρουμε πως όλα αυτά δεν γίνονται «για το καλό» μας. Ξέρουμε ότι τις γειτονιές μας τις παίρνουν εταιρείες, τράπεζες, εκκλησίες, κράτος και real estate εκτοπίζοντας κάθε φτωχή, κάθε απόκληρο, κάθε «αποτυχημένο» για το σύστημά τους. Ξέρουμε πως οι ανάγκες και οι επιθυμίες μας δεν καλύπτονται με αγορές, κατανάλωση και σκόρπισμα. Ξέρουμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που το μόνο που τον αφορά είναι να διασφαλίζει κέρδη, να κάνει πολέμους, να εκτοπίζει, να φυλακίζει, να εξαναγκάζει και να δολοφονεί. Ξέρουμε πως όταν διαφημίζεται η νομιμότητα και η ασφάλειά μας, σημαίνει ότι κάποιος θα εκτελεσθεί για 20 ευρώ, κάποια θα βιαστεί μέσα στο σπίτι της, κάποιες θα πνιγούν στις θάλασσες, κάποιοι θα δολοφονηθούν σε ένα τρένο. Για όλα αυτά και για ακόμα περισσότερα, έχουμε πολύ θυμό, οργή και μεγάλη επιμονή για καταστροφή και δημιουργία.
Όταν λέμε λοιπόν να μπούμε στα «άδεια σπίτια», δεν είναι απλώς για να έχουμε μια στέγη. Κάνουμε καταλήψεις γιατί δεν μπορούμε, ούτε θέλουμε, να υπομένουμε και να ζούμε άλλο αυτή την πραγματικότητα. Γιατί έχουμε φτάσει στα όρια μας, γιατί επιθυμούμε να ζούμε μαζί, να μοιραζόμαστε τους χρόνους μας, τα πάθη μας, τα λάθη μας, τη φαντασία μας. Γιατί δεν μας κάνει τίποτα από αυτόν τον άθλιο κόσμο τους. Σε αυτούς τους χώρους δημιουργούμε σχέσεις βαθιές, χειραφετούμαστε και εμπνεόμαστε ο ένας από την άλλη. Αντιπροτείνουμε έναν κόσμο αλληλεγγύης και καταστρέφουμε όλα αυτά που μας θέλουν να είμαστε μονοδιάστατοι, ακίνητες και παγωμένα σε ένα κόσμο που δεν σταματάει να αλλάζει μόνο και μόνο ώστε να μας ισοπεδώνει. Οι καταλήψεις ήταν και θα είναι ένα πρόταγμα διαχρονικό, είτε ζούμε σε χωριά είτε σε πόλεις, είτε μας πουν ότι τα πράγματα «πάνε καλύτερα» είτε όχι. Οι καταλήψεις μας ήταν και θα είναι εστίες ανομίας απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και την πατριαρχία. Είναι τόποι συνάντησης και συλλογικοποίησης, εστίες εξέγερσης, αντίστασης και αγώνα. Είναι ζωντανό κάλεσμα για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση. Το κράτος και οι θεσμοί του πάντα θα προσπαθούν να τις εκκενώνουν, να τις καταστέλλουν και να τιμωρούν ό,τι και όποιο τις απαρτίζει. Γιατί οι καταλήψεις είναι σπόρος ενός κόσμου που μπορεί να τα καταστρέψει.
…μπουρλότο και φωτιά σε όλα τα κελιά
«Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου δημιουργήθηκε το 2017 και απαρτιζόταν από 3 εγκαταλελειμμένα σπίτια (Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21, Αρβάλη 3), τα οποία με συλλογική δουλειά έγιναν και πάλι βιώσιμα και λειτουργούσαν ως καταλήψεις στέγης και αγώνα για περίπου 3 χρόνια. Οι πόρτες των σπιτιών ήταν ανοιχτές για όσα επιθυμούσαν να αντεπιτεθούν στην κρατική βία και αδικία, σε όσα χρειάστηκαν καταφύγιο ή είχαν ανάγκη τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης της κοινότητας, σε όσα αναζήτησαν έναν συλλογικό τρόπο ζωής, καθώς και στον κόσμο της γειτονιάς. Πέραν των συνελεύσεων και των εκδηλώσεων που φιλοξενήθηκαν, στα σπίτια λειτουργούσε η δομή της δανειστικής βιβλιοθήκης, των δημόσιων μπάνιων και πλυντηρίων και του χαριστικού παζαριού ρούχων. Η Κοινότητα συμμετείχε σε αγώνες για το καταληψιακό, το αντιφασιστικό, για τους/τις πολιτικούς/ές κρατούμενους/ες, ενάντια στην έμφυλη βία, την πατριαρχία, το ρατσισμό, την εκμετάλλευση της φύσης, ενάντια στον εξευγενισμό και την τουριστικοποίηση του Κουκακίου, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του λόφου Φιλοπάππου κ.ά. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια, τα σπίτια της Κοινότητας δέχτηκαν φασιστικές επιθέσεις (3 εμπρηστικές επιθέσεις στην Παναιτωλίου) αλλά και εκκενώσεις, με την αστυνομία να χρησιμοποιεί κάθε είδους βία (ξύλο, πλαστικές σφαίρες, κρότου λάμψης, χημικά) για να ξεσπιτώσει τους καταληψίες ή όποιο άλλο στέκονταν εμπόδιο στα κρατικά σχέδια που στόχο είχαν μια γενικευμένη επίθεση στους κατειλημμένους χώρους (βλ. υπόθεση Ινδαρέ). Τα συγκεκριμένα σπίτια μέχρι και σήμερα -5 χρόνια μετά τις τελευταίες εκκενώσεις- σαπίζουν στη γειτονιά του Κουκακίου με το κράτος να έχει δρομολογήσει την πώληση τους σε real estate εταιρίες, προκειμένου να μετατραπούν σε πανάκριβα πολυτελή διαμερίσματα στην πλέον τουριστική γειτονιά του Κουκακίου.»
(Απόσπασμα από ανακοίνωση της «Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου» τον Νοέμβρη του 2025)
Κατά την πρωτοβάθμια εκδίκαση των συλληφθέντων της τελευταίας ανακατάληψης στην οδό Ματρόζου 45 (στις 11/01/2020), το κράτος αποφάσισε όχι μόνο να εξαντλήσει αλλά και να υπερβεί την κατασταλτική του στρατηγική, αναβαθμίζοντας τις κατηγορίες και επιβάλλοντας ποινή 6μιση ετών φυλάκισης. Με την εισαγγελέα μάλιστα να προτείνει κανονική έκτιση της ποινής έως και το εφετείο. Τελικά, το δικαστήριο αποφάσισε την αναστολή της ποινής μέχρι το εφετείο, το οποίο είχε αρχικά οριστεί να πραγματοποιηθεί στις 2/12/2025 στην Ευελπίδων. Εκείνη τη μέρα, η καλεσμένη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια πλαισιώθηκε από περίπου 300 άτομα από την Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Είχαν προηγηθεί τις προηγούμενες εβδομάδες διάφορες δράσεις αλληλεγγύης σε πολλές περιοχές πανελλαδικά αλλά και πορεία αλληλεγγύης στους δρόμους των Πετραλώνων και του Κουκακίου στις 29/11/2025, με τη συμμετοχή εκατοντάδων αλληλέγγυων. Εν τέλει, η έδρα -που απαγόρευσε με αστυνομικό φραγμό την πρόσβαση των αλληλέγγυων στο κτίριο σε μία κατά τα άλλα «δημόσια» δίκη- αποφάσισε αναβολή της διαδικασίας για τις 30/04/2026.
Εξ’ αρχής, η συγκεκριμένη υπόθεση εξέλαβε όλη την επιθετικότητα του κράτους και των ιδεολογικών και κατασταλτικών μηχανισμών του. Όχι μόνο λόγω της πολύωρης και δυναμικής αντίστασης των καταληψιών κατά την επιχειρούμενη εκκένωση το 2020. Αλλά διότι αυτή ακριβώς η αντίσταση αλλά και όλη η υπόθεση της συλλογικής ανακατάληψης της Κοινότητας Καταλήψεων στο Κουκάκι συντελέστηκε σε πείσμα μιας περιόδου κατά την οποία η πολιτική και οικονομική εξουσία διατυμπάνιζαν και εφάρμοζαν για μία ακόμα φορά το δόγμα «Νόμος και Τάξη». Ήταν η χρονική περίοδος όπου η δεξιά διαχείριση του κράτους ανέλαβε να συνεχίσει «επάξια» τον δρόμο που της έστρωσε η αμέσως προηγούμενη αριστερή του διαχείριση. Μία περίοδος που ήδη από το καλοκαίρι του 2019 -με σημείο αναφοράς τα Εξάρχεια και έπειτα σε πολλές ακόμα γειτονιές- είχε ξεκινήσει, μεταξύ άλλων, μία νέα ιδεολογική και κατασταλτική επίθεση σε όσους «περισσεύουν» και σε όσες αντιστέκονται. Ήταν η περίοδος που διά στόματος του τότε υπουργού μεταφορών (και νυν ενός εκ των δολοφόνων των Τεμπών) Κώστα Α. Καραμανλή «ο άνθρωπος που μπαίνει τσάμπα στο μετρό πρέπει να νοιώθει απόβρασμα της κοινωνίας». Που διά στόματος του τότε συνδικαλιστή μπάτσου Σταύρου Μπαλάσκα (και νυν τηλεμαϊντανού μπάτσου) οι μετανάστες έπρεπε «να εξαφανιστούν σαν σκόνη» και οι αναρχικοί «ως πραγματικά σκουπίδια». Που οι μπάτσοι εισέβαλαν μέσα στις σχολές και που ξεκίνησε ένα κύμα τελεσιγράφων, απειλών και εκκενώσεων διαφόρων καταλήψεων από τον τότε (και νυν και αεί προστάτη μπάτσων, κράτους και αφεντικών) υπουργό δημόσιας τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Και πράγματι, νιώθουμε στο πετσί μας τι σήμαινε ο «Νόμος και η Τάξη». Με τον υγειονομικό αυταρχισμό των απαγορεύσεων, των επιτηρήσεων, των υποχρεωτικοτήτων, των αποκλεισμών και της καταστολής κατά την περίοδο της covid. Με τους πολεμικούς εξοπλισμούς, τη διαρκή στρατιωτικοποίηση, τις δολοφονίες μεταναστών/ριών στα σύνορα και τα ΑΤ, την ενεργή στήριξη του πολέμου στην Ουκρανία και της σφαγής των παλαιστινιακών κοινοτήτων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, την εμπλοκή του ελληνικού στρατού στον πόλεμο στο Ιράν και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή. Με την απαξίωση, την εξαθλίωση, τη λεηλασία της ζωής και της καθημερινότητάς μας, εκ μέρους κράτους, κεφαλαίου και πατριαρχίας.
Απέναντι σε αυτά και σε πολλά άλλα, η ανακατάληψη και η υπεράσπιση των καταλήψεων στο Κουκάκι -όπως και διάφορες άλλες στιγμές κοινωνικών/ταξικών αγώνων εκείνη την περίοδο- δεν αποτέλεσαν τίποτα λιγότερο από συλλογικά πεδία αντίστασης και αλληλεγγύης. Και ως τέτοια αντιμετωπίστηκαν και αντιμετωπίζονται από κράτος, κεφάλαιο, μμε και διάφορους θεσμούς. Είναι ενδεικτικό άλλωστε ότι οι μπάτσοι της επιχείρησης της εκκένωσης της Ματρόζου έσπευσαν να κουβαλήσουν δικηγόρους από το γραφείο του Πλεύρη προς υποστήριξη των κατηγοριών, ενώ προσπάθησαν να αξιοποιήσουν διάφορα δικαστικά «όπλα» για την αναβάθμιση των κατηγοριών που είχε αποδώσει ο εισαγγελέας. Όπως επίσης και το ότι η πρωτοφανής πρωτοβάθμια καταδίκη σε 6μιση έτη φυλάκισης για πλημμελήματα, μαζί με την απειλή για άμεση φυλάκιση των καταληψιών στο εφετείο στις 30/04, έρχονται μέσα σε ένα περιβάλλον συνολικής αυστηροποίησης του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας για το σύνολο της κοινωνίας.
Οι διώξεις καταληψιών και αλληλέγγυων της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου είναι κομμάτι μιας διαχρονικής κατασταλτικής στρατηγικής ενάντια στις καταλήψεις. Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι τα δικαστήρια της κοινότητας του Κουκακίου λαμβάνουν χώρα σε μία περίοδο όπου στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής και της καπιταλιστικής ανάπτυξης έχει μπει με τη σειρά της μία άλλη καταληψιακή κοινότητα της Αθήνας: αυτή των εκατοντάδων ανθρώπων στα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Από το 2010, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα ενεργό πεδίο αλληλεγγύης και αγώνων. Ως τέτοιο, έχει δεχθεί μέσα στα χρόνια μια σειρά κρατικών και παρακρατικών επιθέσεων, οι οποίες αφού απέτυχαν τους σκοπούς τους τώρα ενισχύονται ιδεολογικά με το πρόσχημα της ανέγερσης «κοινωνικών κατοικιών» εκ μέρους κράτους, δήμου και κεφαλαίου. Ενάντια σε αυτές τις μεθοδεύσεις για το ξερίζωμα μίας αυτοοργανωμένης κοινότητας από το κέντρο της Αθήνας και την αντικατάστασή της με ένα θεσμικό, ταξικό, κρατικά ελεγχόμενο και επιτηρούμενο πλαίσιο «κοινωνικής πρόνοιας», πραγματοποιούνται κινήσεις αλληλεγγύης. Ενώ την ίδια στιγμή, εξελίσσεται η απεργία πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή, ενός κατοίκου και μέλους της κοινότητας των Προσφυγικών.
Όπως λοιπόν τότε στις ανακαταλήψεις του Κουκακίου, έτσι και σήμερα και πάντα, το δόγμα «νόμος και τάξη» θα καταρρέει μπροστά σε αυτό ακριβώς που στοχεύει: στην αλληλεγγύη και στις συλλογικές αντιστάσεις των «από κάτω», σε ό,τι δεν αποδέχεται μοιρολατρικά την καταπίεση και την εκμετάλλευση, σε όποια τολμούν να αμφισβητούν την αυθεντία του κράτους, του κεφαλαίου και της πατριαρχίας προτάσσοντας έναν απελεύθερο και ανεξούσιο κόσμο.
Αλληλεγγύη σε όσα διώκονται για την (ανα)κατάληψη της Ματρόζου 45 (εφετείο 30/04) και της Παναιτωλίου 21 (εφετείο 30/03) στο Κουκάκι
Αλληλεγγύη στα διωκόμενα συντρόφια της συγκέντρωσης αλληλεγγύης των ανακαταλήψεων Ματρόζου και Παναιτωλίου (δίκη 1ου βαθμού στις 05/05/2026)
Αλληλεγγύη στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και στον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χαντζή
Κάτω τα χέρια από τα συντρόφια μας – Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις
