Εφετείο για την ανακατάληψη της Ματρόζου 45 – Πέμπτη 30/4 δικαστήρια Ευελπίδων
Ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη
Αναδημοσιεύουμε το σχετικό κείμενο από το τελευταίο τεύχος του Νήριον που μοιράζουμε αυτή την περίοδο στις γειτονιές μας:
10, 100, 1000αδες καταλήψεις, ενάντια σε έναν κόσμο οργανωμένης σήψης.
Σε έναν κόσμο που ο ανταγωνισμός, η απομόνωση και η αναρρίχηση στην πυραμίδα της συσσώρευσης και της εξουσίας, φαντάζουν φυσιολογικά, οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες έχουν επιλέξει να μην συμμετέχουν στην αναπαραγωγή του. Κεντρικός άξονας και πολιτική επιλογή των αναρχικών είναι η συλλογική ζωή, η αλληλεγγύη και το νοιάξιμο για τους «άλλους», τους κοινωνικά ευάλωτος, τους συστηματικά ξένους αυτού του κόσμου.
Οι καταλήψεις αποτελούν συλλογική λύση σε φαινομενικά ατομικές ανάγκες. Δίνουν χώρο στην ύπαρξη ενός άλλου κόσμου. Χώρο και χρόνο πραγματικό. Ο πραγματικός χρόνος ξεκινάει εκεί που σταματάμε να τρέχουμε απο το πρωί μέχρι το βράδυ για τις ατομικές μας ανάγκες, νιώθοντας τρόμο για το πόσο ανήμπορους θα μας βρει οποιοδήποτε πρόβλημα προκύψει (υγείας, ανεργίας, στέγης, κ.α.) και πραγματικό χώρο εκεί που ξεκινάμε να συναντιόμαστε, να συζητάμε, να τρώμε μαζί και να φανταζόμαστε έναν άλλο κόσμο. Όταν συνυπάρχουμε δηλαδή, αντί να απομονωνόμαστε.
Εκεί που συναντιούνται οι επιθυμίες μας, ανθίζουν οι δυνατότητες μας.
Πιο συγκεκριμένα για την κατάληψη της Ματρόζου 45.
Το 2017 δημιουργήθηκε η κοινότητα καταλήψεων Κουκακίου, που απαρτιζόταν από τρία εγκαταλελειμμένα σπίτια: Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 2, Αρβάλη 3, τα οποία λειτουργούσαν ως καταλήψεις στέγης και αγώνα για 3 χρόνια. Συλλογικές κουζίνες, εργασίες συντήρησης των σπιτιών, πλυντήρια και μπάνια ανοιχτά για όλους, δανειστική βιβλιοθήκη και χαριστικό παζάρι ρούχων, εκδηλώσεις, συζητήσεις και προβολές έδιναν ζωή στα μέχρι πρότινος νεκρά ντουβάρια των εγκαταλελειμμένων σπιτιών. Εδώ η ζωή γέμιζε νόημα τόσο για τους κατοίκους, όσο και για τους γείτονες που ενίσχυσαν με την παρουσία τους τις 3 αυτές καταλήψεις.
Το φθινόπωρο του 2019 ο Χρυσοχοΐδης δίνει δημοσίως τελεσίγραφο που καλούσε σε οικειοθελή εκκένωση των καταλήψεων εντός 15 ημερών ή διακανονισμό με τους ιδιοκτήτες, το οποίο έληγε στις 5 Δεκέμβρη 2019. Μια μέρα πριν την επέτειο της δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου. Μια ημερομηνία στρατηγικά επιλεγμένη για να δυναμιτίσει το κλίμα.
Ακολούθησαν εκκενώσεις, συλλήψεις κι ύστερα πορείες, ανακαταλήψεις, εκκενώσεις, συλλήψεις…
Σε πείσμα του κράτους και των μπράβων του οι καταληψίες εμφανίζονταν κάθε φορά και πιο μαχητικοί και αποφασισμένοι. Έτσι στις 11/1/20 τα συντρόφια ξαναμπήκαν στα σπίτια της Παναιτωλίου και της Ματρόζου και πλαισιώθηκαν με μαζικές συγκεντρώσεις. Με την μαχητικότερη υπεράσπιση να γίνεται στην ανακατειλημμένη Ματρόζου 45.
Με μεγάλη μας χαρά βλέπαμε τα συντρόφια μας να μετατρέπουν το κτίριο της Ματρόζου σε γαλατικό χωριό και τους μπάτσους (ΕΚΑΜ και ΟΠΚΕ) να μοιάζουν με Ρωμαίους λεγεωνάριους, να δημιουργούν σχηματισμό χελώνας ενώ αλεύρι και μπογιές, τάβλι και τσιμεντόλιθοι πέφτανε πάνω τους.
Ποιες/οι από μας δεν έχουν φανταστεί τον εαυτό τους έτσι, αν έχει υπάρξει σε κάποια έξωση λόγω χρεών σε τράπεζα ή σε εφορία; Ότι δηλαδή θα πρέπει να υπερασπιστεί ό, τι αγαπάει με όλα τα μέσα;
Φυσικά και αυτήν την μαχητική υπεράσπιση και την ξεφτίλα των μισθοφόρων του κράτους, δεν μπορούσαν να την αφήσουν ατιμώρητη. Όφειλαν να πάρουν εκδίκηση, ώστε να μην περάσει απο το μυαλό οποιουδήποτε άλλου να το ξανακάνει.
Έτσι μετά από ένα κατασταλτικό όργιο τόσο στους αλληλέγγυους, όσο και σε άτομα μέσα στο κτίριο που κατάφεραν να συλλάβουν, με ένα απο αυτά να καταλήγει στο νοσοκομείο βαριά τραυματισμένο, ακολούθησαν οι γνωστές τηλεδίκες. Οι διαχειριστές της εξουσίας (Μητσοτάκης, Χρυσοχοΐδης, Βορίδης κ.α.) βγάζανε δικές τους ετυμηγορίες για κακουργηματικού τύπου αδικήματα, δίνοντας γραμμή για το κατηγορητήριο που έστησαν οι μπάτσοι με συνήγορο υπεράσπισης την Βαρελά (γνωστή δικηγόρος υπεράσπισης ακροδεξιών δολοφόνων της Χρυσής Αυγής, βιαστών και μαστροπών) που αποβλήθηκε απο το δικαστήριο, τον φασίστα Πλεύρη και διάφορους άλλους παρατρεχάμενους της ακροδεξιάς.
Ο εισαγγελέας δεν δέχτηκε πως τα αδικήματα ήταν κακουργηματικού χαρακτήρα. Παρόλα αυτά στην δική που ολοκληρώθηκε στις 29/10/24 τέσσερα απο τα συντρόφια μας, χωρίς καν να έχουν αναγνωριστεί απο κανέναν, επιβαρύνθηκαν με 6, 5 χρόνια ποινή φυλάκισης για πλημμελήματα – όπως οι κατεστραμμένες στολές των μπάτσων και ένα ρολόι των χιλίων ευρώ που με “τον τίμιο” μόχθο του απέκτησε ο ένας εκ των κρατικών μπράβων που ισχυρίζεται πως το φορούσε στην επιχείρηση της εκκένωσης – εξαντλώντας τα όρια των ποινών που μπορούσαν να επιβληθούν. Πέραν του κατασταλτικού της χαρακτήρα απέναντι στις καταλήψεις, η πιθανότητα φυλάκισης των συντροφισσών/συντρόφων μας θα αποτελέσει προθάλαμο για την κανονικοποίηση της αυστηρότητας του νέου ποινικού και του νέου σωφρονιστικού κώδικα, ο οποίος ανοίγει την κερκόπορτα στο ενδεχόμενο φυλάκισης ενός ευρύτερου κομματιού αγωνιστών/τριών ακόμη και για κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Είναι παραπάνω από σαφές πως το νέο ποινικό οπλοστάσιο του κράτους ποινικοποιεί όλο και περισσότερες πρακτικές επιβίωσης και αντίστασης και ανοίγει όλο και περισσότερο τη βεντάλια των κοινωνικών ομάδων που θα αντιμετωπίσουν την ποινή της φυλάκισης. Η εκδίκαση της υπόθεσης των συντροφιών μας για την ανακατάληψη της Ματρόζου, παρότι κρίθηκε με τις διατάξεις του προηγούμενου ποινικού κώδικα, πραγματοποιήθηκε εντός της χρονικής και πολιτικής συγκυρίας εφαρμογής του νέου ποινικού κώδικα.
Εμείς υπερασπιζόμενες/οι τις αξίες της αλληλεγγύης, της ελευθερίας και της συνύπαρξης καλούμε στο εφετείο της υπόθεσης στις 30/4/2026.
Θα είμαστε όλες/οι εκεί, μέχρι το γκρέμισμα και της τελευταίας φυλακής!