Αναλαμβάνουμε συλλογικά την ευθύνη για την ανακατάληψη της Ματρόζου 45 και κάθε χώρου αγώνα όπως η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών που η εξουσία επιδιώκει να εκκενώσει ή να καταστρέψει. Οι καταλήψεις δεν είναι απλώς κτίρια για εμας, είναι ζωντανές κοινότητες που στεγάζουν ανάγκες, δημιουργία, αλληλεγγύη και πολιτικούς αγώνες και αυτό το κράτος το γνωρίζει καλά.
Τα κατειλημμένα προσφυγικά της Αλεξάνδρας δεν είναι απλώς κτίρια, είναι ζωντανά κομμάτια της πόλης, χώροι όπου η μνήμη των ανθρώπων που ήρθαν εδώ αναπνέει μέσα από την κοινότητα και τον αγώνα. Η απειλή για αλλη μια κρατική εκκένωση τους σημαίνει ξερίζωμα των ζωών, εμπορευματοποίηση της ιστορίας και εκδίωξη όσων αναζητούν ένα σπίτι. Όπως οι κατειλημμένες κοινότητες του Κουκακίου υπερασπίζονται το δικαίωμα σε δημόσιο χώρο, αυτοοργάνωση και συλλογική αντίσταση, έτσι και η υπεράσπιση των προσφυγικών είναι αγώνας για στέγη, αλληλεγγύη και συλλογική ζωή χωρίς εκμετάλλευση. Η πόλη δεν θα γίνει προϊόν γιατί ειναι κοινότητα και η μνήμη της δεν πωλείται.
Στεκόμαστε δίπλα στα διωκόμενα, στις μετανάστριες, σε όσα αγωνίζονται για στέγη, υγεία, γιατί ο κοινωνικός αγώνας είναι αδιαχώριστος από τον αγώνα για έναν κόσμο χωρίς κράτη, φυλακές και καταπίεση. Όσο εκείνοι διώκουν, εμείς χτίζουμε κοινότητες αγώνα σε όλες τις γειτονιές. Στεκόμαστε ενάντια στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, στη φυλάκιση των συντροφιών της κοινότητας του Κουκακίου και στην πειθάρχηση του νέου ποινικού και σωφρονιστικού κώδικα, που επιχειρεί να τσακίσει κάθε μορφή συλλογικής αντίστασης.Στηρίζουμε αδιαμεσολάβητα τον αγώνα των κατειλημμένων Προσφυγικών και τα επιτακτικά αιτήματα του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χατζή.
Κάτω τα χέρια από τα Προσφυγικά Κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά.
Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής, μέχρι την ανακατάληψη κάθε ελεύθερου χώρου.
Αλληλεγγύη, αντίσταση, αυτοοργάνωση.
Καταληψιά του κέντρου
