Στις 30/4 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό συντρόφισσα και σύντροφοι για τη μαχητική υπεράσπιση των κτιρίων της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου το Γενάρη του 2020, ύστερα από αναβολή στις 2/12/2025. Μια αναβολή που αποφασίστηκε από την έδρα μετά την πρωτοφανή απουσία 4 μπάτσων-κατήγορων, η οποία σκοπό είχε να αποδυναμώσει τον κόσμο που συσπειρώθηκε γύρω από τη δίκη δηλώνοντας ξεκάθαρα τη συλλογική ευθύνη για την ανακατάληψη της Ματρόζου. Η προηγούμενη καμπάνια (Οκτώβρης – Δεκέμβρης 2025), μέσα από μια σειρά εκδηλώσεων και παρεμβάσεων άνοιξε το ζήτημα μιας πιθανής φυλάκισης των καταληψιών αλλά και την αναγκαιότητα υπεράσπισης των κατειλημμένων εδαφών. Μια καμπάνια που συνεχίζουμε μέχρι την τελική αθώωση των συντρόφων και των συντροφισσών μας. Καμία κρατική μεθόδευση, όπως οι συνεχόμενες αναβολές, δε θα μας αποδυναμώσει.
Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου δημιουργήθηκε το 2017 και απαρτιζόταν από 3 εγκαταλελειμμένα σπίτια (Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21, Αρβάλη 3), τα οποία με συλλογική δουλειά έγιναν και πάλι βιώσιμα και λειτουργούσαν ως καταλήψεις στέγης και αγώνα για περίπου 3 χρόνια. Οι πόρτες των σπιτιών ήταν ανοιχτές για όσα επιθυμούσαν να αντεπιτεθούν στην κρατική βία και αδικία, όσα χρειάστηκαν καταφύγιο ή είχαν ανάγκη τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης της κοινότητας, σε όσα αναζήτησαν έναν συλλογικό τρόπο ζωής καθώς και στον κόσμο της γειτονιάς. Πέραν των συνελεύσεων και των εκδηλώσεων που φιλοξενήθηκαν, στα σπίτια λειτουργούσε η δομή της δανειστικής βιβλιοθήκης, των δημόσιων μπάνιων και πλυντηρίων και του χαριστικού παζαριού ρούχων. Η Κοινότητα συμμετείχε σε αγώνες για το καταληψιακό, το αντιφασιστικό, για τους/τις πολιτικούς/ες κρατούμενους/ες, ενάντια στην έμφυλη βία, την πατριαρχία, το ρατσισμό, την εκμετάλλευση της φύσης, ενάντια στον εξευγενισμό και την τουριστικοποίση του Κουκακίου, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του λόφου Φιλοπάππου. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια τα σπίτια της Κοινότητας δέχτηκαν 3 εμπρηστικές φασιστικές επιθέσεις αλλά και εκκενώσεις, με την αστυνομία να χρησιμοποιεί κάθε είδους βία εναντίον των καταληψιών ή όποιου άλλου στεκόταν εμπόδιο στα κρατικά σχέδια. Τα συγκεκριμένα σπίτια μέχρι και σήμερα -6 χρόνια μετά τις τελευταίες εκκενώσεις- αφήνονται να σαπίζουν, με το κράτος να έχει δρομολογήσει την πώληση τους σε real estate εταιρίες προκειμένου να μετατραπούν σε πανάκριβα πολυτελή διαμερίσματα στην πλέον τουριστική γειτονιά του Κουκακίου. Σε ότι αφορά την περίπτωση της Αρβάλη 3 πουλήθηκε σε ισραηλινή εταιρεία. Οι κάτοικοι των σπιτιών τα υπερασπίστηκαν ενεργά σε κάθε αστυνομική εισβολή (6 συνολικά εκκενώσεις), με αποτέλεσμα να δικάζονται για τις πολιτικές τους επιλογές. Το επόμενο διάστημα αναμένονται τα τελευταία δικαστήρια εκκενώσεων της κοινότητας (30/03 εφετείο Παναιτωλίου, 30/04 εφετείο Ματρόζου, 5/5 δίκη αλληλέγγυων στην Ματρόζου). Όπως και στα προηγούμενα, έτσι και σε αυτά, τα συντρόφια μας θα υπερασπιστούν τα προτάγματά τους, τις σχέσεις τους, τους αγώνες που έδωσαν και τις δομές που δημιούργησαν.
Η απαίτηση για τη φυλάκιση των συντροφιών μας ήρθε επίσημα και δημόσια από την πολιτική εξουσία. Πλάνα από την εκκένωση κατέκλυσαν τα ΜΜΕ και έγιναν δηλώσεις για “παραδειγματική τιμωρία” των συντροφισσών/συντρόφων, μέχρι και από τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη. Η πολιτική εξουσία ενήργησε επιπρόσθετα προς τη δίωξη: οι μπάτσοι, ούτε ένα μήνα μετά το φιάσκο της σύλληψης του γείτονα της Ματρόζου 45, Ινδαρέ, που ξυλοκοπήθηκε στην ταράτσα του μετά την αποτυχία της αστυνομίας να εντοπίσει τους/τις καταληψίες, έκαναν μήνυση στα συντρόφια μας, με το δικηγορικό γραφείο του Πλεύρη να αναλαμβάνει την υπόθεση μαζί με διάφορους άλλους παρατρεχάμενους δικηγόρους-υπερασπιστές μπάτσων. Η συνεργάτιδά του και υποψήφια βουλευτής της ΝΔ, Βαρελά, ενώ αρχικά προσπάθησε να παραστεί ως πολιτική αγωγή ενάντια στις/στους καταληψίες, εντούτοις αποβλήθηκε από το δικαστήριο. Η ίδια την αμέσως επόμενη ημέρα της δίκης είπε ψέματα σε τηλεοπτική εκπομπή σχετικά με την έκβαση του πρωτόδικου δικαστηρίου, σε μια προσπάθεια άντλησης πολιτικής υπεραξίας από το ζήτημα. Σαν να μην έφταναν αυτά, οι εκπρόσωποι της ελληνικής αστυνομίας έκαναν ξανά μήνυση και διαμαρτυρία προς τον εισαγγελέα επειδή δεν άσκησε δίωξη με κακουργήματα στις/στους κατηγορούμενες/ους, για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Τελευταία εξέλιξη που αναδεικνύει το κρατικό μένος απέναντι στα συντρόφια μας αποτελεί η μήνυση που έγινε τον περασμένο Αύγουστο κατηγορώντας τους για φθορές στις στολές των μπάτσων και απαιτώντας την πληρωμή τους.
Η πολιτική πίεση οδήγησε στην εξάντληση της αυστηρότητας του πρωτόδικου δικαστηρίου, που καταδίκασε τα συντρόφια μας σε 6,5 χρόνια φυλάκισης με αναστολή ως το εφετείο. Σε άλλη υπόθεση, οι δύο από τους μπάτσους που έκαναν μήνυση στα συντρόφια διώχθηκαν ποινικά για τον ξυλοδαρμό και το βαρύ τραυματισμό ενός ηλικιωμένου ανθρώπου, εντούτοις αθωώθηκαν, καθώς ο ίδιος «δεν μπόρεσε να ταυτοποιήσει ποιος ακριβώς τον χτύπησε». Στην περίπτωση του Κουκακίου, η έδρα καταδίκασε τελικά τα συντρόφια μας, παρ΄όλο που οι μπάτσοι δεν μπορούσαν να ταυτοποιήσουν κανένα άτομο για καμία από τις κατηγορίες. Και κάπως έτσι αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά η επιλεκτική στάση της δικαστικής εξουσίας.
Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι σημαντική καθώς, πέραν της καταστολής απέναντι στις καταλήψεις, η πιθανότητα φυλάκισης των συντροφισσών/συντρόφων μας θα κανονικοποιήσει την αυστηρότητα του νέου ποινικού και του νέου σωφρονιστικού κώδικα, ο οποίος ήδη έχει ανοίξει την πόρτα στη φυλάκιση ενός ευρύτερου κομματιού αγωνιστών/τριών ακόμη και για κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Ο νέος ποινικός κώδικας με τη συνολική αύξηση των ανώτατων ορίων των ποινών και την ταυτόχρονη αυστηροποίηση των προϋποθέσεων χορήγησης αναστολής ή εξαγοράς της ποινής, καθιστά σε πολλές περιπτώσεις υποχρεωτική την ολική ή μερική έκτιση της ποινής. Όχι μόνο γίνεται πιο εύκολο το να βρεθούν πολλοί άνθρωποι φυλακισμένοι, αλλά και ο εγκλεισμός στη φυλακή γίνεται ακόμη πιο βάρβαρος, με την αύξηση του πραγματικού χρόνου έκτισης, με αυστηρότερες προϋποθέσεις για την υφ΄όρον απόλυση, περικοπή των δικαιωμάτων επικοινωνίας και αδειών των κρατουμένων. Σε συνδυασμό και με τον πρόσφατο αντιμεταναστευτικό νόμο, η ρατσιστική διάσταση του νέου κώδικα αποτυπώνεται στις διατάξεις που καθιστούν την έλλειψη νομιμοποιητικών εγγράφων μεταναστ(ρι)ών ποινικό αδίκημα, στην επαναφορά της απέλασης αλλοδαπού ως ¨μέτρο ασφάλειας¨, στην διοικητική απέλαση που μπορεί πλέον να πραγματοποιηθεί πριν καν εκδοθεί η δικαστική απόφαση, στην αύξηση του χρηματικού προστίμου για την έλλειψη των εγγράφων και στην παράταση του χρόνου εγκλεισμού μεταναστ(ρι)ών στα κέντρα κράτησης. Είναι παραπάνω από σαφές πως το νέο ποινικό οπλοστάσιο του κράτους ποινικοποιεί όλο και περισσότερες πρακτικές επιβίωσης και αντίστασης και ανοίγει όλο και περισσότερο τη βεντάλια των κοινωνικών ομάδων που θα αντιμετωπίσουν την ποινή της φυλάκισης.Η εκδίκαση της υπόθεσης των συντροφιών μας για την ανακατάληψη της Ματρόζου, παρότι εμπίπτει στις διατάξεις του προηγούμενου ποινικού κώδικα, πραγματοποιήθηκε εντός της χρονικής και πολιτικής συγκυρίας εφαρμογής του νέου.
Οι εκκενώσεις των σπιτιών της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου αποτέλεσαν κομμάτι ενός οργανωμένου σχεδίου καταστολής όλων των κατειλημμένων χώρων ανά την επικράτεια σε μια προσπάθεια αποδυνάμωσης του αναρχικού κινήματος. Η περίφημη διορία 15 ημερών προς τους καταληψίες (“τελεσίγραφο” Χρυσοχοϊδη) για εγκατάλειψη ή νομιμοποίηση όλων των καταλήψεων, τον χειμώνα του 2019 έπεσε στο κενό. Ανακαταλήψεις, νέες καταλήψεις και ένα κύμα αλληλεγγύης προς όσα υπερασπίζονται τα σπίτια του αγώνα ξεδιπλώθηκε το επόμενο διάστημα. Το κατασταλτικό σχέδιο συμπληρώθηκε με το νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, το καθεστώς των προληπτικών προσαγωγών και την απαγόρευση κυκλοφορίας την περίοδο της καραντίνας, εγκαθιδρύοντας έτσι το δόγμα νόμος και τάξη. Ένα δόγμα που ακολουθείται από την έννοια της εθνικής ασφάλειας, στο όνομα της οποίας μετανάστες/τριες δολοφονούνται στα σύνορα ενώ ο πληθυσμός στις φυλακές αυξάνεται κατακόρυφα με έωλα και στημένα κατηγορητήρια (όπως η υπόθεση του Α. Φλώρου, των 2 εθελοντών πυροσβεστών από την Πάτρα και άλλες). Οι επιθέσεις στις καταλήψεις και σε όσα αγωνίζονται για μια αυτοοργανωμένη και ανεξούσια κοινωνία πηγαίνει χέρι χέρι με την αυστηροποίηση του νέου ποινικού κώδικα και την περαιτέρω υποτίμηση της ζωής μας (π.χ. ακρίβεια, ατομικές συμβάσεις εργασίας και 13 ώρες μισθωτής σκλαβιάς/εξόντωσης, περιορισμός συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, πειθαρχικά και διαγραφές φοιτητών/τριων, ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της υγείας, της παιδείας, των ΜΜΜ, στεγαστική κρίση, παράδοση δημόσιων χώρων σε ιδιώτες, καταστροφή φυσικού περιβάλλοντος). Οι καταλήψεις και ο κόσμος που συσπειρώνεται σε αυτές θα αποτελεί πάντα έναν από τους εσωτερικούς εχθρούς του κράτους. Απέναντι στις κρατικές δολοφονίες (π.χ. Τέμπη, Πύλος), στη γενοκτονία της Παλαιστίνης και τα διακρατικά συμφέροντα παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, σύνορα και κράτη. Απέναντι στις δολοφονίες από μπάτσους και αφεντικά (π.χ. υπόθεση Βιολάντα, Σαμπάνη, Φραγκούλη, Μανιουδάκη, Καρυώτη) απαντάμε με οργή και αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις. Προτάγματα τα οποία ανθίζουν μέσα στις καταλήψεις και αντανακλούν έναν άλλο κόσμο.
Σήμερα το κράτος επιτίθεται στη γειτονιά των Προσφυγικών όπου με πρόσχημα την ανέγερση κοινωνικών κατοικιών μεθοδεύει την εκδίωξη 400 ανθρώπων και το ξερίζωμα κοινωνικών δομών. Μια κατειλημμένη κοινότητα που δημιουργήθηκε το 2010 αποτελώντας μια ζωντανή γειτονιά αντίστασης στο κέντρο της πόλης. Ο Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της κοινότητας Προσφυγικών, διεξάγει απεργία πείνας μέχρι θανάτου σε μια προσπάθεια εναντίωσης στα κατασταλτικά σχέδια της περιφέρειας Αττικής υψώνοντας οδόφραγμα αντίστασης στους κρατικούς σχεδιασμούς.
Οι καταλήψεις καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες
Οι καταλήψεις βρίσκουν συλλογικές λύσεις σε βασικές και φαινομενικά ατομικές ανάγκες: στέγη, ρεύμα, νερό, φαγητό και ένδυση. Εκτός αυτών, σε συγκεκριμένους χώρους στεγάζονται από αντιδομές υγείας (βλ. Αυτοοργανωμένη Δομή Υγείας Εξαρχείων) ή παραγωγής (βλ. ΒΙΟΜΕ) μέχρι μουσικά στούντιο κ.ά. Σε αυτούς τους χώρους προσπαθούμε να χτίζουμε ένα περιβάλλον αυτοπροστασίας απέναντι στην έμφυλη, ρατσιστική και κάθε μορφής εξουσιαστική βία. Είναι ζωντανά παραδείγματα υλοποίησης της συλλογικής έκφρασης αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας κόντρα στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής.
είναι μέσα αγώνα
Είναι χώροι οργάνωσης των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων και κοινωνικά κέντρα στις γειτονιές. Είναι όμως και μέσα αγώνα των κοινωνικών/πολιτικών κινητοποιήσεων, όπως οι καταλήψεις σε μεγάλες απεργίες ή απεργίες πείνας, καταλήψεις στο πλαίσιο αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη, πανεπιστημιακές και σχολικές καταλήψεις, καταλήψεις μέσων παραγωγής καθώς και καταλήψεις γης ενάντια στη λεηλασία της φύσης. Η ριζοσπαστικότητα των καταλήψεων έγκειται στο γεγονός ότι αμφισβητούν την ιδιοκτησία και για αυτό, όσο υπάρχουν, η εξουσία θα τις αντιμετωπίζει πάντα ως παράνομες.
και πραγματώνουν τις αξίες μας στο σήμερα
Τα προτάγματα της ισότητας, της οριζοντιότητας/αντιιεραρχίας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της συμπεριληπτικότητας, του αγώνα για έναν άλλο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, βρίσκουν χώρο να γίνουν πραγματικότητα. Στις καταλήψεις μαθαίνουμε να ακούμε, να συζητάμε, να κάνουμε πίσω, να σεβόμαστε το ένα την άλλη. Δεν περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες από μόνες τους, παίρνουμε τις ζωές στα χέρια μας, στο εδώ και στο τώρα.
Απέναντι στη βία του νόμου και της τάξης παραμένουμε άνομοι/ες/α
Η δική μας δικαιοσύνη χτίζεται στους δρόμους και τους χώρους του αγώνα, και όχι στις δικαστικές αίθουσες που αναπαράγουν συστηματικά τις αξίες της κυριαρχίας και συντηρούν την κοινωνική και ταξική καταπίεση, ξεπλένοντας βιαστές, πολιτικούς και ένστολους δολοφόνους καθημερινά. Γι’ αυτό η υπεράσπιση των καταλήψεων δε διαχωρίζεται από τη συνολική πολιτική δραστηριότητά τους. Όπως με την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, έτσι κι η κατασταλτική αντιμετώπιση των συντροφιών από το Στέκι Βιολογικού και η καταδίκη τους σε 61 και σε 41 μήνες πρωτόδικα, έχει ως στόχο την τρομοκρατία και τον παραδειγματισμό ολόκληρου του καταληψιακού κινήματος. Το πρόταγμα των καταλήψεων σε έναν κόσμο που οι ελεύθεροι χώροι περιορίζονται διαρκώς παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ, παρά τις διώξεις. Σε πείσμα του κλίματος καταστολής, έχουν ανοίξει νέες καταλήψεις, έχουν γίνει ανακαταλήψεις, και πάντα θα ξεφυτρώνουν κατειλημμένες κοινότητες.
Απέναντι στη δικαστική και οικονομική ομηρία και το ενδεχόμενο φυλάκισης των συντροφιών μας, υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας, τους χώρους μας, τα προτάγματά μας. Απέναντι στο βάθεμα της καταστολής και της επιτήρησης προτάσσουμε κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης. Απέναντι στην εντεινόμενη μιζέρια και εσωστρέφεια στεκόμαστε με όλους τους τρόπους ο ένας δίπλα στην άλλη. Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής.
ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΜΑΤΡΟΖΟΥ 45
ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ
ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ Α.ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
30/04 ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ
Συνέλευση αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου
nosquatterinprison.noblogs.org
nosquatterinprison@systemli.org